TopTop
Begin typing your search above and press return to search.

ഇരകൾ അന്നും ഇന്നും ഒന്ന്, ഒരു ചാരമിട്ടു തേച്ചുമിനുക്കൽ കൊറോണക്കറ പിടിച്ച എൻ്റെ പ്രജ്ഞയിലുമുണ്ടായി-ഡോ. ഖദീജ മുംതാസ് എഴുതുന്നു

ഇരകൾ അന്നും ഇന്നും ഒന്ന്, ഒരു ചാരമിട്ടു തേച്ചുമിനുക്കൽ കൊറോണക്കറ പിടിച്ച എൻ്റെ പ്രജ്ഞയിലുമുണ്ടായി-ഡോ. ഖദീജ മുംതാസ് എഴുതുന്നു

ഓണത്തിനിടയ്ക്കോ പുട്ടുകച്ചവടം? കോവിഡ് കാലത്തെന്ത് പൗരത്വ ഭേദഗതി നിയമം? ആർക്കുണ്ടതിൽ താല്പര്യം! ഷഹീൻ ബാഗുകൾ പൊളിച്ചു കളഞ്ഞില്ലേ? ഡൽഹി കലാപമോ? അങ്ങനെയൊന്നു നടന്നതെപ്പോഴാണ്? വന്ദൃവയോധികനായ ചരിത്രകാരൻ ദളിത് ബന്ധു (എൻ.കെ.ജോസ് )വിൻ്റെ 'പൗരത്വ ഭേദഗതി നിയമം 19' എന്ന പുസ്തകം പുറത്തിറങ്ങാനിരുന്ന വേളയിൽത്തന്നെ കോവിഡ് 19 ഉം പൊട്ടിവീണു! ലോക് ഡൗൺ! എല്ലാവരും അകത്ത്! നിയോഗം പോലെ, വിദ്യാർത്ഥി പബ്ലിക്കേഷൻസ് പുറത്തിറക്കും മുമ്പ് ഈ പുസ്തകം ഈയുള്ളവളുടെ കയ്യിലുമെത്തി. സമാന ചിന്തകളും ആശയങ്ങളും പ്രായം മങ്ങലേൽപ്പിക്കാത്ത തെളിഞ്ഞ ബുദ്ധിയോടും ഭാവനയോടും അനന്യമായ ചരിത്രബോധത്തോടും കൂടി പകർത്തി വെച്ചത് വായിച്ചപ്പോൾ ഒരു ചാരമിട്ടു തേച്ചുമിനുക്കൽ കൊറോണാക്കറ പിടിച്ച എൻ്റെ പ്രജ്ഞയിലുമുണ്ടായി. കൊറോണാ, നിന്നെപ്പറ്റി മാത്രമല്ല ഇനി ഞാൻ പറയുക . ഈ കാലവും പോകും. നീയും ഞാനും പോകും. അപ്പോഴും ഇവിടെ ജീവിക്കേണ്ടവർ ബാക്കിയുണ്ടാവും. അതു കൊണ്ട് ഇങ്ങനെയൊരു കുറിപ്പ്.

അഹമ്മദാബാദിലെ ദളിത് കോളനികളെ മറച്ചുകെട്ടിയ വംശമതിലും, അതിഥിയായെത്തിയ മുതലാളിത്ത രാജ്യത്തലവൻ തിരിച്ചു പോകും മുമ്പുതന്നെ തലസ്ഥാനനഗരിയുടെ ദരിദ്ര മൂലകളിലരങ്ങേറിയ വംശീയാക്രമണവും ഫാഷിസത്തിൻ്റെ പരസ്പര ബന്ധിതമായ രണ്ടു മുഖങ്ങൾ തന്നെ. അതിവിദൂരമല്ലാത്ത ഭാവിയിൽ അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യമോ, നിയമപരിരക്ഷയോ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ സ്വയം നിർണ്ണയാവകാശങ്ങളോ ഇല്ലാതെ ഭയന്നൊതുങ്ങി കഴിയേണ്ടവരാണ് രണ്ടിടത്തും അനീതിയ്ക്കിരയായവർ. വരാൻ പോകുന്ന ഇന്ത്യയിൽ തങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട ഭാവിയെ പച്ചയായി മനസ്സിലാക്കിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യവും ഈ ഹൃദയമില്ലായ്മയിലൂടെ നിവർത്തിയ്ക്കപ്പെടുന്നുമുണ്ട്.

പിന്നാലെയെത്തിയതോ, മനുഷ്യരാശിയ്ക്കുമേൽ ആഞ്ഞടിച്ച ഒരു സൂക്ഷ്മാണു നൽകിയ തിരിച്ചറിവുകളും! മതത്തെയോ വംശത്തെയോ ജാതിയെയോ കൂസാത്ത, വേർതിരിച്ചു കാണാത്ത മഹാമാരിയുടെ ആഗോളതാണ്ഡവത്തിൽ, ഒരൊറ്റ ഗ്രാമമായി ലോകത്തെ ചുരുക്കിയെന്ന കമ്പോളവൽക്കരണത്തിൻ്റെ അവകാശവാദങ്ങളുടെ മുഖം മൂടികൾ അഴിഞ്ഞു വീണു! കമ്പോളത്തിൻ്റെ ആഗോളീകരണയുക്തിയിൽ മറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നത് സങ്കുചിത ദേശീയത തന്നെയായിരുന്നുവല്ലോ. സമ്പത്തും അതു നൽകുന്ന അധികാരവുമുണ്ടെങ്കിൽ ലോകത്തിൻ്റെ ഏതു വിദൂര ഗ്രാമത്തിലെയും തനതുൽപ്പന്നങ്ങളോ സുഖങ്ങളോ തങ്ങളുടെ കാൽക്കീഴിൽ കൊണ്ടെത്തിയ്ക്കാം എന്ന സമ്പന്ന ദേശ രാഷ്ട്ര യുക്തി തന്നെയാണിത്. അതിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി ലോകത്തിൻ്റെ ഏതു കോണിലെയും സങ്കടങ്ങൾ നമ്മുടെയും സങ്കടങ്ങളായി മാറാമെന്ന തിരിച്ചറിവിലേയ്ക്ക് മഹാമാരി നമ്മെ കൊണ്ടെത്തിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ആ സങ്കടങ്ങൾ ദൂരീകരിയ്ക്കേണ്ടത് തങ്ങളുടെ കൂടി സ്വാസ്ഥ്യത്തിന് അനുപേക്ഷണീയമാണെന്നും! വംശീയതയുടെയും മതസ്പർധകളുടെയും ലോകത്തിലേയ്ക്കല്ല, ദുരന്തമുഖത്ത് അതിർത്തികളടക്കുന്ന സങ്കുചിത ആഗോളീകരണ യുക്തിയിലേയ്ക്കല്ല, ഒരേ മണ്ണിൽ ജനിച്ചു വളർന്നവർ തമ്മിൽ നിലനിർത്തേണ്ട ജൈവികബന്ധങ്ങളും അതിലൂടെ വളർത്തിയെടുക്കുന്ന സ്വയംപര്യാപ്തതയും ഉണ്ടാക്കുന്ന ആത്മവിശ്വാസമാർന്ന യഥാർത്ഥ സാർവ്വലൗകികതയിലേയ്ക്കാണ് മനുഷ്യൻ വളരേണ്ടത് എന്ന പാഠവും ഇതു നമ്മെ ഉണർത്തുന്നുണ്ട്.

മനുഷ്യൻ പാഠങ്ങൾ പഠിയ്ക്കുമോ, പഠിച്ചവ സ്ഥായിയായി നില നിലനിൽക്കുമോ എന്നു സംശയം ജനിപ്പിയ്ക്കുന്നവ എന്നിട്ടും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു! മത, വംശീയ വെറികൾ മറന്ന് ശാസ്ത്ര പിൻബലത്തോടെ പൊരുതി നിൽക്കേണ്ട സമയത്ത് പാട്ട കൊട്ടിച്ചും ,മണിയടിപ്പിച്ചും ടോർച്ച് മിന്നിച്ചും ഒരു ജനതയെ മുഴുവൻ പാവകളാക്കുമ്പോൾ അധികാര കേന്ദ്രീകരണത്തിൻ്റെയും സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിൻ്റെയും അന്ധമായ അനുസരണത്തിൻ്റെയും ഭാവിചിത്രങ്ങൾ കൂടി തെളിയുന്നുവോ എന്നു ഭയക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒപ്പം, രാജ്യം മുഴുവൻ രോഗം വ്യാപിപ്പിച്ചവരെന്ന പഴി ഒരു ന്യൂനപക്ഷ മതസമ്മേളനത്തിനെത്തിയവരിലേക്ക് മാത്രം ചുമത്താനുള്ള നിരന്തര ശ്രമങ്ങളും സംശയമുയർത്തുന്നു. രാജ്യത്താകമാനമുള്ള മുസ്ലിങ്ങൾ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസാശയങ്ങളുമായി ഒട്ടും ബന്ധമില്ലാത്തവരെങ്കിലും അവരുടെ ചെയ്തികളുടെ ഭാരം ചുമക്കേണ്ടവരാണ് തങ്ങളും എന്ന അപകർഷതയനുഭവിക്കുന്നു! തങ്ങളുടെ അസ്തിത്വത്തെത്തന്നെ അതു ബാധിക്കുമെന്നു കരുതി പരിഭ്രമിക്കുന്നു! നിഷേധക്കുറിപ്പുകളിറക്കുന്നു!

വാസ്തവത്തിൽ അത്തരമൊരു ആത്മവിശ്വാസക്കുറവിൻ്റെ ആവശ്യമുണ്ടോ? ഇന്തൃൻ മുസ്ലിങ്ങൾ മുഴുവൻ, വിഭജനത്തിൻ്റെ പാപഭാരവും പേറി ഹിന്ദു ഭൂരിപക്ഷരാജ്യത്ത് അസ്ഥിര മനസ്സോടെ കഴിയേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ? ഇത് യഥാർത്ഥത്തിൽ തങ്ങൾക്കവകാശപ്പെട്ട മണ്ണല്ല എന്ന് അവരും വിശ്വസിക്കുന്നുവോ? എങ്കിൽ അവർ ചരിത്രം യഥാർത്ഥരൂപത്തിൽ അറിയാത്തതുകൊണ്ടാണെന്ന് ദളിത് ബന്ധു പറയും. ഇൻഡ്യൻ മുസ്ലിമിൻ്റെ ചരിത്രo അറേബ്യയിലെ ഇസ്ലാമിൻ്റെ ചരിത്രമല്ല. അത് മധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ ഈ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തെ ആക്രമിച്ച, കീഴടക്കിയ, ഭരിച്ച, തുർക്കികളും അഫ്ഗാനികളും മുഗളരും ഉൾപ്പെട്ടവരുടേതുമല്ല. അത് ഇനിയും രചിക്കേണ്ടതായിരിക്കുന്ന ചരിത്രമാണ് എന്നദ്ദേഹം. അത് നിഷ്പക്ഷമാകാൻ വയ്യ എന്നും. ഒരു ചരിത്രവും നിഷ്പക്ഷമല്ലെന്നു ദളിത് ബന്ധു. ചരിത്രമെഴുതിയവരും വ്യാഖ്യാനിച്ചവരും എപ്പോഴും സവർണരായ പ്രൊഫസർമാരോ ചരിത്രകാരന്മാരോ, അതിനു മുമ്പു കൊളോണിയൽ ചരിത്രകാരന്മാരോ ആണല്ലോ! ഇനിയുണ്ടാകേണ്ടത് മുസ്ലിം വീക്ഷണത്തിലുള്ള ഒരു ഇന്ത്യാ ചരിത്രമാണ്. ആ ചരിത്രത്തിൽ നിശ്ചയമായും ഇന്തൃയിലെ കീഴാളൻ്റെ ചരിത്രമുണ്ടാകും. അടിസ്ഥാന വർഗത്തിൻ്റെ ചരിത്രം. ദളിതൻ്റെ, ആദിവാസിയുടെ സഹനത്തിൻ്റെ ചരിത്രം. ദളിതനും ആദിവാസിയും എന്നും കീഴടക്കപ്പെടേണ്ടവരായിരുന്നു. അവർ ഭരണാധികാരികളായിട്ടുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ അത് ചരിത്രാതീതകാലത്തായിരുന്നു. സവർണേതിഹാസങ്ങളിലെല്ലാം അവർ അസുരരോ, വാനരന്മാരോ, മഹർഷിമാരുടെ യാഗം മുടക്കുന്ന കാട്ടാളന്മാരോ ആയിരുന്നുവല്ലോ. പിന്നീടെഴുതപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥങ്ങളിലെല്ലാം പ്രാചീനകാലം (ഹിന്ദുകാലഘട്ടം), മധ്യകാലം (ഇസ്ലാമിക കാലഘട്ടം), ആധുനികകാലം എന്നിങ്ങനെ ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തെ വേർതിരിച്ചു വെച്ചതും മുന്നേ സൂചിപ്പിച്ച ചരിത്രകാരന്മാരും അക്കാഡമീഷ്യരും തന്നെ! അപ്പോൾപ്പിന്നെ പ്രാചീന പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ മഹിമകളെ വാഴ്ത്തുന്നതിലും മധ്യകാലഘട്ടമെന്ന ഇസ്ലാമിക അധിനിവേശഘട്ടത്തിലെ പാപങ്ങളെ തിരുത്തിക്കുറിക്കുന്നതിലും ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിലൂന്നിയ ആധുനിക ഭാരതത്തെ കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ശ്രമിയ്ക്കുന്നതിലും ആർക്കാണ് തെറ്റു കണ്ടു പിടിക്കാനാവുക!

പക്ഷേ, അതായിരുന്നുവോ ചരിത്രം? അതാണ് തൊണ്ണൂറു വയസ്സു കഴിഞ്ഞിട്ടും 'ചരിത്ര വിദ്യാർത്ഥി ' എന്നു സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കാൻ മടിയ്ക്കാത്ത, ഇന്ത്യൻ - കേരളീയ ചരിത്ര ശാഖയ്ക്ക് ദളിത് പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ ഏറെ സംഭാവനകൾ നൽകിയ, പേരുകൊണ്ട് ക്രിസ്തു മതക്കാരനായ ലേഖകൻ തിരയുന്നത്. അതിനുത്തരമറിയണമെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിം അവൻ്റെ തനതു ചരിത്രം പഠിയ്ക്കണമെന്നദ്ദേഹം. മൗലവിമാരും ഉസ്താദുമാരും അറബി അധ്യാപകരും മുസ്ലിമിനെ അവൻ്റെ മണ്ണിൻ്റെ ചരിതം പഠിപ്പിയ്ക്കണം. സാധാരണക്കാരൻ, കീഴാളൻ, എല്ലാ ന്യൂനപക്ഷക്കാരും ചരിത്രമറിയണം, പറയണം. ഭൂതത്തെ അറിയുന്നത് ഭാവിയ്ക്കു വേണ്ടിയുള്ള കരുതലാണെന്ന് വിഖ്യാത റഷ്യൻ സാഹിത്യകാരൻ യെവ്തോ സുങ്കോ മാത്രമല്ല പറഞ്ഞത്. ചരിത്രബോധമുള്ള ഓരോ മനുഷ്യൻ്റെ ഉള്ളവും അതറിയുന്നുണ്ട്. അതറിയാതിരിക്കാനായിരുന്നു തങ്ങൾക്ക് അക്ഷരം നിഷേധിച്ചിരുന്നത് എന്നുമവരറിയണം.


ഒരു സഹസ്രാബ്ദത്തോളം ഈ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൻ്റെ ഏറിയും കുറഞ്ഞുമുള്ള ഭാഗങ്ങൾ വാണ, ഇന്ത്യയുടെ സംസ്കാരത്തിലും ഭാഷയിലും കലകളിലും സാഹിത്യത്തിലും മതേതര ഭാവനകളിലും വലിയ സ്വാധീനമായ മുഗൾ ഭരണകാലമുൾപ്പെടെയുള്ള കാലഘട്ടത്തെ മാറ്റി വെച്ചൊരു ഇന്ത്യൻ ഇസ്ലാമിക ചരിത്രമുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം അവിടെ ഉയരുന്നുണ്ട്. അതു പ്രസക്തവുമാണ്. ക്രൂരരായ ആക്രമണകാരികളായോ, ഹൈന്ദവ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ധ്വംസകരായോ നിർബന്ധമതപരിവർത്തനത്തിൻ്റെ കാരണക്കാരായോ ആ ഭരണാധികാരികളെ മാറ്റി പ്രതിഷ്ഠിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ ആ ചരിത്രത്തെത്തന്നെ നിഷേധിച്ചു കൊണ്ടല്ലല്ലോ ഭാരതീയ ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തെപ്പറ്റി ഓർമ്മിക്കേണ്ടത്? മുഗൾ ഭരണാധികാരികൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ അവരുടെ അധീനതയിലുണ്ടായിരുന്ന ഹിന്ദുസ്ഥാനെ ഒരു മുസ്ലിം രാഷ്ട്രമാക്കാൻ നിഷ്പ്രയാസം സാധിക്കുമായിരുന്നു എന്നു ലേഖകൻ. അവസാനത്തെ ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന കടുത്ത മതവിശ്വാസിയായിരുന്ന ഔറംഗസേബ് ഉൾപ്പെടെ ആരും ആ രീതിയിലുള്ള നീക്കങ്ങൾ ഇവിടെ നടത്തിയിട്ടില്ലെന്നു് ഏതു ലിഖിത ചരിത്രവും സാക്ഷി. മാത്രമല്ല, മുഗൾ ഭരണകാലം അവസാനിച്ച 1700 കളിൽ അവിഭക്ത ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലിം ജനസംഖ്യ ഒരു ശതമാനം മാത്രമായിരുന്നെങ്കിൽ സ്വാതന്ത്ര്യ സമ്പാദന വർഷമായ 1947 ൽ അത് 25 ശതമാനമായി ഉയർന്ന വൈരുധ്യവും അഭിവന്ദ്യ ലേഖകൻ തന്നെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലെ ഇസ്ലാമിലേയ്ക്കുള്ള മതംമാറ്റത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ കാരണങ്ങളിൽ ചെന്നു തൊടുന്നുണ്ട് ഈ കണക്കുകൾ. ഇസ്ലാമിൻ്റെ ആശയങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആകൃഷ്ടരായി മത പരിവർത്തനം സ്വീകരിച്ച സവർണഹിന്ദുക്കളും ('സാരേ ജഹാം സേ അച്ഛാ...' എഴുതിയ മഹാകവി ഇക്ബാൽ നാല് തലമുറ മുമ്പ് ഇങ്ങനെ മതം മാറിയ കാശ്മീരി ബ്രാഹ്മിൺകുടുംബാംഗമായിരുന്നു!) രാജകുടുംബാംഗങ്ങളായും പ്രഭു കുടുംബാംഗങ്ങളായും, ഇസ്ലാമിക രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഹിന്ദുസ്ഥാനിലേക്ക് കലാകാരന്മാരായോ മറ്റു പല കാരണങ്ങളാലോ കുടിയേറിയവരുടെ പിൻഗാമികളായും ബാക്കി വന്ന ആഢൃ മുസ്ലിങ്ങളും കൂടിച്ചേർന്നാലും ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിം ജനസംഖ്യയുടെ അഞ്ചു ശതമാനം മാത്രമേ വരുമായിരുന്നുള്ളു എന്നു ലേഖകൻ. ബാക്കി വരുന്ന 95 ശതമാനം ജാതിവിവേചനത്താൽ പൊറുതിമുട്ടിയ ഇവിടുത്തെ കീഴാളജനത മതപരിവർത്തനം ചെയതുണ്ടായതാണ് ! താരതമ്യേന വിവേചനങ്ങൾ കുറഞ്ഞ സ്വാസ്ഥൃപൂർണമായ മുഗൾ ഭരണകാലത്തല്ല, ശേഷമുണ്ടായ കൊളോണിയൽ ഭരണകാലത്തായിരുന്നു അത് സംഭവിച്ചത് എന്നും കണക്കുകൾ തന്നെ സംസാരിക്കുന്നുവല്ലോ. കൊളോണിയൽ ഭരണത്തെ തുരത്തിയിട്ടും ജാതിവിവേചനം ഉപേക്ഷിക്കാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിലും ഈ പ്രതിഭാസം തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിമിൻ്റെ ചരിത്രം ഇന്തൃയിലെ അടിസ്ഥാന വർഗത്തിൻ്റെ ചരിത്രമാകുന്നത്!


സ്വാതന്ത്രൃ പൂർവ ഇന്ത്യയിൽ രാഷ്ട്രീയത്തിലും മത പൗരോഹിത്യ രംഗത്തും സമ്പന്ന വണിക്കുകളായും നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നത് 'സവർണ' (അഷ്റഫി ) മുസ്ലിങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു. അവരിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം പാക്കിസ്ഥാൻ രൂപീകരണത്തോടെ അങ്ങോട്ടു സുരക്ഷിതരായി മാറിപ്പോവുകയും ചെയതു. വാസ്തവത്തിൽ വിഭജനത്തിനു ഏക കാരണക്കാരായി ആരോപിയ്ക്കപ്പെടുന്ന മുസ്ലിം ലീഗ് സംഘടനയുടെ തലപ്പത്തുണ്ടായിരുന്നവരും ഈ ആഢ്യ മുസ്ലിങ്ങൾ തന്നെ ആയിരുന്നുവെന്നും സവർണഹൈന്ദവ സ്വാധീനം ഏറെയുണ്ടായിരുന്ന ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് നേതാക്കളുടെ അഹങ്കാരം കലർന്ന അവഗണനകൾ സഹിക്കാൻ അഭിമാനികളായിരുന്ന ഈ ആഢൃ മുസ്ലിങ്ങൾ തയ്യാറാകാതിരുന്നത് തികച്ചും സ്വാഭാവികം മാത്രമായിരുന്നെന്നും മറു പാഠങ്ങൾ തിരയുന്നവരെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കാതിരുന്നിട്ടുമില്ല. മുഹമ്മദലി ജിന്നയെപ്പറ്റിയുള്ള അധ്യായത്തിൽ വിഭജനത്തിലേയ്ക്കു നീണ്ട ഈ സാമൂഹിക- വ്യക്തിഗത അസംതൃപ്തികളുടെ അന്തർധാരകളെ കൂടുതൽ അടുത്തു നിന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ വായനക്കാരനു സാധ്യമാകുന്നുമുണ്ട്.

ഒരേ രക്തമുള്ളവർ ഒന്നിച്ചു നിന്ന ചരിത്രമാണ് സ്വാതന്ത്രൃ പൂർവ ഇന്ത്യയിലേത് എന്നു ഗ്രന്ഥകാരൻ. എന്നു വെച്ചാൽ മുസ്ലിങ്ങളും ദളിതരും. 1857ലെ ശിപായി ലഹള എന്നു താഴ്ത്തിക്കെട്ടി വിളിയ്ക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണം. അതിനു മുമ്പും ശേഷവും മലബാറിലുൾപ്പെടെ നമുക്കതിന് ഉദാഹരണങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിയ്ക്കാനാവും. സവർണർക്കും വിദേശികൾക്കും ഒരുപോലെ ഭീഷണിയുയർത്തി ഈ കൂട്ടുകെട്ട്. കീഴാളർക്ക് വിദ്യാഭ്യാസപരമായും നിയമപരമായും അനുകൂല സമീപനങ്ങൾ തുടക്കത്തിൽ ഉദാരമായി കൈക്കൊണ്ടിരുന്ന ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികൾ ശിപായിലഹളയ്ക്കു ശേഷം മാറിച്ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയെന്നും ജാതിവ്യവസ്ഥ നിലനിർത്താനുതകും വിധത്തിൽ സവർണാനുകൂല നിലപാടെടുക്കുകയാണ് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമെന്ന പോളിസിയിലേയ്ക്ക് പിന്നീട്നീങ്ങുകയാണുണ്ടായതെന്നുമാണ് ഗ്രന്ഥകാരൻ്റെ നിരീക്ഷണം. അങ്ങനെ കൂടുതൽ ശക്തരും മർദ്ദകരുമായ ജന്മിമാരും, കരം പിരിയ്ക്കുന്ന അധികാരി കളുമുണ്ടായി. പാദസേവകരായ സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥരും ദിവാന്മാരുമുണ്ടായി.എന്നും എപ്പോഴും ഭരിയ്ക്കുന്നവരുടെ പക്ഷത്തുനിന്നു് തങ്ങളുടെ സ്വാർത്ഥ താൽപ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചെടുക്കാൻ ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ വക്താക്കൾക്ക് അപാര മിടുക്കായിരുന്നുവല്ലോ.

ജിന്നയുടെ അതിവൈകാരികതയും അധികാരമോഹവും ആർ.എസ്.എസിൻ്റെ വിഭജന അജണ്ടയുടെ മേളനവും കൂടി ആയപ്പോൾ പാക്കിസ്ഥാൻ എന്ന ദേശ രാഷ്ട്രം സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയോടൊപ്പം പിറന്നു. ഇന്ത്യയെ ഹിന്ദുരാജ്യമാക്കണമെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ മുസ്ലിമിൻ്റെ ശക്തി ചോർത്തിക്കളയണമെന്ന അതിബുദ്ധിയുടെ ഉറവിടം മറ്റെവിടെയും തിരയേണ്ട. വീര സവർക്കർ ഏറെ മുമ്പേ തന്നെ ദ്വിരാഷ്ട്രവാദ ദർശനം അവതരിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നുവല്ലോ. ഉദ്ദേശിച്ച പോലെത്തന്നെ വിഭജനശേഷം ഇന്തൃയിൽ ബാക്കിയായവരിൽ ഏറെയും നൂറ്റാണ്ടുകളായി ജാതി വ്യവസ്ഥയിൽ ഞെരിഞ്ഞിരുന്നവരുടെ രക്ത ബന്ധുക്കൾ തന്നെ ആയിരുന്നുവല്ലോ.

പൗരത്വ ദേദഗതി നിയമവും എൻ.പി.ആറും കൈകോർക്കുമ്പോൾ ആക്രമിയ്ക്കപ്പെടാനും ഡിറ്റൻഷൻ ക്യാമ്പുകളിലേയ്ക്കയയ്ക്കപ്പെടാനും അല്ലെങ്കിൽ നിശ്ശബ്ദരായ രണ്ടാം കിട പൗരന്മാരായിത്തീരാനും പോകുന്നത് ഈ രക്ത ബന്ധുക്കൾ ഒരു പോലെയാണ്. ഈ മണ്ണിൽ വേരുകളുള്ളവർ. എന്നിട്ടും 'മതിയായ'രേഖകൾ കാണിയ്ക്കാനില്ലാത്തവർ.

കൃത്രിമ ചരിത്രത്തിൻ്റെ പിൻബലത്തോടെ തിരിച്ചുപിടിയ്ക്കാൻ ശ്രമിയ്ക്കുന്ന ശ്രേഷ്ഠ ഹൈന്ദവസംസ്‌കാരത്തെയും ദളിത് ബന്ധു അതിനിശിതമായി വിമർശിക്കുന്നുണ്ട്. 'ഹിന്ദുയിസം ഒരിയ്ക്കലും മനുഷ്യത്വപരമായ മതമായിരുന്നില്ല. മതങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിഷ്ഠൂരമായ മതമാണത് ' എന്ന കാഞ്ച ഐലയ്യയുടെ വാചകങ്ങൾ ( ഗ്രന്ഥം - 'ഞാൻ എന്തു കൊണ്ടു ഹിന്ദുവല്ല ') എടുത്തുദ്ധരിയ്ക്കുന്നുണ്ട് ഗ്രന്ഥകാരൻ. മനുഷ്യരെ അനീതിപരമായി വിഭജിയ്ക്കുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ, എന്നും ഈ ഭൂവിഭാഗത്തിന് അടിമത്തം മാത്രം ക്ഷണിച്ചു വരുത്തിയ അനൈക്യത്തിൻെറയും അവസരവാദത്തിൻ്റെയും സംസ്കാരം കൂടിയാണ് ഇന്നീ ഉച്ചൈസ്തരം ഉദ്ഘോഷിയ്ക്കപ്പെടുന്ന സംസ്കാരമെന്നും ഗ്രന്ഥകാരൻ. സത്യമല്ലേ? ഈ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലൊരിക്കലും ഒരു ഐക്യത്തിൻ്റെ ഹൈന്ദവ സാമ്രാജ്യമുണ്ടായിട്ടേയില്ല. ബൗദ്ധ-ഇസ്ലാമിക സാമ്രാജ്യങ്ങൾ മനുഷ്യരെ ഒന്നിപ്പിയ്ക്കുകയും സാംസ്കാരികമായി മുന്നോട്ടു നയിയ്ക്കുകയും ചെയ്ത പോലെ! എന്തിന്, എത്ര ദോഷങ്ങൾ എണ്ണിപ്പറയാനുണ്ടാകുമെങ്കിലും ഇന്ത്യയിലെ ഒരു സംസ്ഥാനത്തോളം മാത്രം വലിപ്പമുള്ള ഇംഗ്ലണ്ടിനെപ്പോലൊരു രാജ്യത്തിന് 200 വർഷങ്ങളോളം ഇവിടം അടക്കി ഭരിക്കാനും ആധുനികതയുടെ വെളിച്ചങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാനും കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഹൈന്ദവ സംസ്കാരത്തിന് എന്തുകൊണ്ടു് അതിനെ പ്രതിരോധിയ്ക്കാനായില്ല? കാരണം ഹിന്ദുത്വ എന്നത് അനൈക്യത്തിൻ്റെ സംസ്കാരമാണ്. അധിനിവേശക്കാരുടെ ഉപദേശകരും സൈന്യാധിപന്മാരും ആയിരിക്കാനായിരുന്നു അവർക്കെന്നും ഔത്സുക്യം.വിജ്ഞാനത്തിലും ചികിത്സയിലും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലുമൊക്കെ മികച്ചു നിന്ന ഈ നാടിൻ്റെ ബുദ്ധ കാലപാരമ്പര്യത്തെ പുരാതന ഹൈന്ദവ കാലഘട്ടത്തിലേയ്ക്കൊതുക്കിയ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ പ്രവൃത്തിയും തികച്ചും നിഷ്കളങ്കമാകണമെന്നില്ല.


ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന ആമുഖമാക്കി ചേർത്തും, ഭരണഘടനാ ശിൽപ്പിയെത്തന്നെ മുഖചിത്രമാക്കിയും ഇറങ്ങുന്ന 'പൗരത്വഭേദഗതി ബിൽ 19' എന്ന ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പത്തിലധികം ലേഖനങ്ങളുണ്ടു്. വേറിട്ടു നിൽക്കുന്നു എന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന 'ലൗജിഹാദ്', ആരായിരുന്നു തുഗ്ലക് ?', 'കവർന്നത് നീയും, കള്ളനായത് ഞാനും' എന്നിവ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഒന്നു ദീർഘനിശ്വാസമിടുമ്പോഴേയ്ക്കും പ്രസ്താവൃവിഷയവുമായി അതെങ്ങനെ ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു എന്നു നാമറിയും. തങ്ങൾ സുരക്ഷിതരെന്നു വിശ്വസിച്ച് ഹിന്ദുത്വയെ താങ്ങുന്നവരുടെ മൂഢത്വമാണ് ആദ്യത്തേതിലെ സൂചനയെങ്കിൽ, പഴയ ഒരു സ്വേച്ഛാധിപതിയുടെ അപഹാസ്യമായ ഭരണപരിഷ്കാരങ്ങളും സാഡിസവും ദയനീയമായ അന്ത്യവും വെറുതെയങ്ങു വിവരിച്ചു പോവുകയല്ല തുഗ്ലക്കിനെപ്പറ്റിയുള്ള ലേഖനത്തിൽ . വർത്തമാനകാലത്തേയ്ക്കുള്ള സൂചനകൾ പറയാതെ പറയുക തന്നെയാണ് . വിശപ്പു മാറ്റാൻ അരി 'കട്ടതിനു്' ആൾക്കൂട്ടം തല്ലിക്കൊന്ന മധുവിൻ്റെ ദുരനുഭവത്തിലൂടെ മോബോക്രസിയിലും പ്രവർത്തിയ്ക്കുന്ന ജാതിയെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയാണ്. ഇവിടെ ഗുജറാത്തിലെ വംശീയക്കൊലകളും സിഖ് കൂട്ടക്കൊലയും എന്തിന്, അഖ്ലാഖുമാരുടെ ആൾക്കൂട്ടക്കൊലകളും വരെ ജനവികാരമെന്നു ന്യായീകരിക്കാൻ ആളുണ്ടാകും. പക്ഷേ, ജനഹൃദയങ്ങളിൽ ഇത്രയേറെ സ്വാധീനമായിട്ടും ഗാന്ധിജിയുടെ കൊലയ്ക്കുശേഷം ഒരു ആൾക്കൂട്ട പ്രതികരണവും എന്തേ ഉണ്ടായില്ല? ഉത്തരം ദളിത് ബന്ധു തന്നെ പറയുന്നു, ഗാന്ധിയെ വധിച്ചത് ഒരു ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു! പെട്ടെന്നോർത്തത് അധികം വാർത്താപ്രാധാന്യം കിട്ടാതെ പോയ ഡൽഹിപെൺകുട്ടിയുടെ ഘാതകരിലൊരാൾക്കു വേണ്ടി വടക്കെങ്ങോ നടന്ന ഒരു പ്രതിഷേധയോഗമായിരുന്നു. ബ്രഹ്മഹത്യയിൽ നിന്ന് പിന്മാറണം എന്നാണവർ ആവശ്യപ്പെട്ടത്. ആ നാലു ചെറുപ്പക്കാരെ തൂക്കിക്കൊല്ലാനുള്ള തീരുമാനമാണ് ഏറ്റവും ശരിയായ വിധി എന്നു വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും അതിലൊരാൾ ബ്രാഹ്മണകുലത്തിൽ പെട്ടവനായതിനാൽ വധിക്കരുത് എന്ന ആവശ്യം ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലല്ലാതെ മറ്റെവിടെ ഇങ്ങനെയൊരാവശ്യമുയരും!

ലേഖനങ്ങളിലൂടെ ഉടയ്ക്കപ്പെടുന്ന സവർണബിംബങ്ങളുമേറെ.വിമർശനങ്ങളിൽ യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവും ജനമനസ്സുകളിൽ ചിരപ്രതിഷ്ഠ നേടിയവരെ സംബന്ധിച്ചാവുമ്പോഴും എഴുത്തുകാരൻ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുമില്ല. ഏറെ ചിന്തനീയവും നവീനവും ഒപ്പം ചില വായനക്കാരിലെങ്കിലും ദഹനക്കേടുണ്ടാക്കാവുന്നവയുമാണ് അവ.15 ലക്ഷത്തോളം മനുഷ്യരെ വിഭജനത്തിൻ്റെ പേരിൽ കൊലയ്ക്കു കൊടുത്ത ഗാന്ധിയും നെഹൃവുമൊക്കെയാണ് ഇന്തൃക്കാർക്ക് രാഷ്ട്രപിതാക്കന്മാർ എന്ന പരാമർശമാണൊന്ന്. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിൽ ബ്രാഹ്മണിസത്തിന് എങ്ങനെയാണ് മൗനാനുവാദവും അംഗീകാരവും നേതാക്കന്മാർ നൽകിയത് എന്നതിനുദാഹരണമായി ആദ്യ രാഷ്ട്രപതി രാജേന്ദ്രപ്രസാദ് സ്ഥാനമേൽക്കും മുമ്പ് നടത്തിയ ബ്രാഹ്മണരുടെ കാൽകഴുകൽച്ചടങ്ങാണ് എഴുത്തുകാരൻ എടുത്തു പറയുന്ന മറ്റൊന്ന്. അയിത്താചരണം തീവ്രമായിരുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളേറെ കണ്ടിട്ടും കേരളത്തെ മാത്രം ഭ്രാന്താലയമെന്നു വിളിച്ചതെന്തേ വിവേകാനന്ദൻ? അത് അയിത്താചരണത്തിൻ്റെ പേരിലല്ല, തൊട്ടുകൂടാത്തവൻ സെമറ്റിക് മതത്തിലേയ്ക്ക് മാറിയാലുടൻ അയാൾ അയിത്തത്തിൽ നിന്നു മോചിതനാകുന്ന 'കേരളീയ മോഡൽ'കണ്ടമ്പരന്നാണെന്ന് ഗ്രന്ഥകാരൻ! വൈക്കത്തെ ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ (അത് പണ്ടൊരു കീഴാള, ബൗദ്ധക്ഷേത്രമായിരുന്നത്രെ! ) കയറാൻ ശ്രമിച്ച അസംഖ്യം ഈഴവ യുവാക്കളെ വെട്ടിക്കൊന്ന് ക്ഷേത്രക്കുളത്തിലിട്ടു മൂടിയ വേലുത്തമ്പി ദളവയെന്ന ജാതീയതയുടെ ക്രൂര പ്രതിനിധിയെയാണ് നാടിൻ്റെ ധീര ദേശാഭിമാനിയായി നാം ആദരിയ്ക്കുന്നതെന്നു 'ദളവാക്കുള'മെന്ന സ്ഥലനാമത്തിൻ്റെ പുറകേ ഗവേഷണം നടത്തി ഒരു പുസ്തകം തന്നെ ഇതിനു മുമ്പു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുള്ള ഗ്രന്ഥകാരൻ പറയുന്നു.

ഇത് ദളിത് ബന്ധുവിൻ്റെ എത്രാമത്തെ പുസ്തകമാണെന്നറിയില്ല. ഏഴെട്ടു പതിറ്റാണ്ടുകളോളം ഈ നാടിനെ, അതിൻ്റെ ചരിത്രത്തെ, മനുഷ്യരെ അന്വേഷണത്വരയോടെ നോക്കിപ്പഠിയ്ക്കുകയും രേഖപ്പെടുത്തുകയും ഏറ്റവും കാലികമായ വിഷയവും തെളിഞ്ഞ ബുദ്ധിയോടെ വിശകലനം ചെയ്തു കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ വലിയ മനുഷ്യൻ്റെ പുസ്തകവായനയിലൂടെ നാം പഠിക്കുക തന്നെയാണു്, ചരിത്രത്തിലൂടെ വിവേചനബുദ്ധിയോടെ സഞ്ചരിക്കുകയാണ്, തിരിച്ചറിവുകളിലേയ്ക്ക് നയിക്കപ്പെടുകയാണ്.

(Azhimukham believes in promoting diverse views and opinions on all issues. They need not always conform to our editorial positions)


Next Story

Related Stories