TopTop
Begin typing your search above and press return to search.

അവരെ നാം സ്വച്ഛമായി മരിക്കാന്‍ വിടാത്തതെന്തേ?

അവരെ നാം സ്വച്ഛമായി മരിക്കാന്‍ വിടാത്തതെന്തേ?


''It is as though people are waiting for someone to die in order to take to Facebook and present descriptions of the dead man from his/her perspective which is almost always nothing but downpours of unqualified, unrestricted praises. How was death being perceived by friends, acquaintances and worshipers before the invention of social media, especially Facebook? Today it is Punaloor Rajan.''

സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ വെള്ളപ്പൊക്കം പോലെ വരുന്ന അനുസ്മരണങ്ങള്‍ വായിച്ച് ഒരു സ്‌നേഹിതന്‍ അയച്ച സ്വകാര്യ സന്ദേശമാണിത്. വളരെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഇതെഴുതുന്നയാള്‍ സ്‌കൂള്‍ കുട്ടിയായിരിക്കെ വായിച്ച ലേഖനമാണ് അപ്പോള്‍ മനസ്സിലേക്ക് എത്തിയത്. 'ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍' എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ ശീര്‍ഷകം. നിത്യചൈതന്യ യതി എഴുതിയത്. എസ് കെ. പൊറ്റേക്കാടിന്റെ മരണത്തോട് അടുത്ത നാളുകളില്‍ എഴുതിയ ലേഖനമാണെന്നാണ് ഓര്‍മ്മ. പ്രമുഖരുടെ മരണവും മാധ്യമങ്ങളുടെ വിരസമായ സ്തുതിഗീതങ്ങളും പ്രലപനങ്ങളുമായിരുന്നു ലേഖനം ചര്‍ച്ച ചെയ്തിരുന്നത്.
ഒരു അന്തസാരവുമില്ലാതെ മാധ്യമങ്ങളില്‍ പ്രത്യക്ഷമാകുന്ന ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകളുടെ സാരശൂന്യതയെ കുറിച്ച് തനിക്ക് മാത്രം സാധ്യമാകുന്ന ഉള്‍ക്കാഴ്ചയോടും പ്രസാദത്തോടും നര്‍മ്മത്തോടും കൂടി യതി പറഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ടതില്‍. ലേഖനത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത് അദ്ദേഹം ഇതുകൂടി പറഞ്ഞുവെയ്ക്കാതെ ഇരിക്കുന്നുമില്ല:

''എന്നാലിപ്പോള്‍ മരിക്കാന്‍ പേടിയായിരിക്കുന്നു. വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല, പിന്നെ പത്രത്തിലെന്തെല്ലാം വിഡ്ഢിത്തം ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വായിക്കേണ്ടിവരും. മരിക്കുന്നവന് ഒരാശ്വാസമുണ്ട് ; അവനത് കാണേണ്ടിവരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോള്‍ പ്രതിഷേധിക്കുവാന്‍ ശബ്ദവും കഴിവും ഉള്ളപ്പോള്‍, അതു പാഴാക്കാതെ ഞാന്‍ ഒരു അഭ്യര്‍ത്ഥന നടത്തിക്കൊള്ളട്ടെ. ഞങ്ങള്‍ മരിക്കുന്നവരെ വെറുതെ വിട്ടുകൊള്ളുക.''

മാധ്യമങ്ങളുടെ ഇത്രവലിയ കാലുഷ്യമൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലത്താണ് അതെഴുതിയത്. എങ്കിലും പത്രക്കാരൊക്കെ കൂടി മരണങ്ങളെ ഇത്രമേല്‍ വലിയ കോപ്രായമാക്കുന്നത് എന്തിനെന്ന ചോദ്യമായിരുന്നു എസ്. കെ പൊറ്റേക്കാടിന്റെ മരണത്തെ മുന്‍നിര്‍ത്തി നിത്യ ചൈതന്യ യതി മുന്നോട്ട് വെച്ചത്.

അതിലും വലിയ ചോദ്യമായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു സോഷ്യല്‍ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് മരിച്ചുപോകുന്നവരുടെ ഗതി. കഴിഞ്ഞ കുറെ നാളുകളായി നമ്മള്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് അതാണ്. വില കുറഞ്ഞ വൈകാരികതയിലേക്ക് വീണു കൊണ്ടുള്ള മണ്ഡനപരതയും വൃഥാസ്തൂലതയും നിറഞ്ഞ വാഴ്ത്തുകള്‍. ആരെങ്കിലും മരിക്കാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഓരോരുത്തരും. പണ്ടത്തെ ചാക്കാല പോലെ ആചാരമായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു പരേതനെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മ പ്രവാഹങ്ങള്‍ പിന്നെ. പരേതന്‍ സവിശേഷ പ്രാമുഖ്യം ഉള്ളയാളാണെങ്കില്‍ എവിടെനിന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിനൊപ്പം ഉള്ള ചിത്രവും തപ്പിയെടുത്ത് ചേര്‍ക്കും കുറിപ്പിനൊപ്പം. താന്‍ എഴുതാതെ പോയാല്‍ പരേതന്‍ വിഷമിക്കുമല്ലോ എന്ന ചിന്തപോലും പലരേയും നയിക്കുന്നതുപോലെ! ഓര്‍മ്മിച്ചെടുക്കാന്‍ അത്രയുണ്ട് അധ്വാനം.

കൃതഹസ്തനായ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ പുനലൂര്‍ രാജന്റെ മരണ വൃത്താന്തവുമായി തെളിഞ്ഞ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ ശനിയാഴ്ച. ആ വാര്‍ത്ത മാധ്യമങ്ങളില്‍ സ്‌ക്രോള്‍ ചെയ്തു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ പോസ്റ്റുകള്‍ കൊണ്ടു നിറയാന്‍ തുടങ്ങി. പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നതു പുനലൂര്‍ രാജനെക്കുറിച്ചാണെങ്കിലും അതിലേറെപ്പേരും എത്തിച്ചേരുന്നത് അവനവനിലേക്ക് തന്നെ. രാജന്‍ തന്റെ പരിചയക്കാരനോ അടുപ്പക്കാരനോ ആയിത്തീരുന്നതിലൂടെ അദ്ദേഹം മഹത്വീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയാണ് പലരുടേയും വാഴ്ത്തുകള്‍ അഥവാ തന്നെപൊക്കലുകള്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍ തോന്നുക.
പുനലൂര്‍ രാജനു മാത്രമല്ല നാലാള്‍ അറിയുന്ന വ്യക്തിത്വമുള്ളവര്‍ക്കൊക്കെ ഈ ഗതികേട് വന്നു പെട്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിച്ചിരിക്കെ ഒരു വട്ടം പോലും കണ്ടിട്ടോ സംസാരിച്ചിട്ടോ ഇല്ലാത്തവര്‍ പോലും അടുത്ത ചാര്‍ച്ചക്കാരും ചങ്ങാതികളും ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുകണ്ടു കുഴിമാടത്തില്‍ കിടന്നു ഞെരിപിരി സഞ്ചാരം കൊള്ളാന്‍ മാത്രമേ മരിച്ചുപോയ ഈ പാവങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയുകയുള്ളു. നമ്മള്‍ ഇതൊത്തിരി കണ്ടതാണ്. കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ്. ഇനിയും കാണേണ്ടതുമാണ്. 'ഞാനും അയ്യപ്പനും ഞാനും വിക്ടറും ഞാനും ജോണും ഞാനും ലോറന്‍സ് പീറ്ററും....' എല്ലാ എഴുത്തിലും അരോചകമായി മുഴച്ചുനില്‍ക്കുന്നത് ഈ ഞാന്‍ മാത്രം. ഞാന്‍ ഞാന്‍ മാത്രം. ജീവിച്ചിരിക്കെ ഇവരോടൊക്കെ ഏത് തരത്തിലാവും ഈ പ്രഖ്യാപിത ചുമരെഴുത്തുകാര്‍ പെരുമാറിയിട്ടുണ്ടാവുക എന്നത് പരേതനും അവര്‍ക്കും മാത്രം അറിവുള്ള കാര്യം. അതങ്ങനെ തന്നെ നില്‍ക്കട്ടെ.

പണ്ട് ആരെങ്കിലും മരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ, അല്ലെങ്കില്‍ മരിക്കാനിരിക്കെ തന്നെ ഇത്തരം ചാവേര്‍ എഴുത്തുകാര്‍ പത്രാധിപന്മാരെ തേടി എത്തുന്ന രീതിയുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ലേഖകനൊക്കെ മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തനം തുടങ്ങുന്ന 90കളുടെ മധ്യാഹ്നത്തിലൊക്കെ അത് സ്ഥിരം കാഴ്ചയായിരുന്നു പത്രമാപ്പീസുകളില്‍. സോഷ്യല്‍ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് പത്രാധിപന്മാരുടെയോ മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങളുടേയോ ഔദാര്യമെന്നും വേണ്ടാതെ എല്ലാവര്‍ക്കും എഴുത്തുകാരും പത്രാധിപന്മാരും വായനക്കാരുമായായി മാറാന്‍ ക്ഷണ നേരത്തില്‍ സാധിക്കുന്നു.
കാര്യങ്ങള്‍ വളരെ എളുപ്പം. സാമൂഹിക ഇടത്തിലെ സ്വന്തം വാളില്‍ അത് പതിപ്പിക്കാന്‍ ആരുടേയും അനുമതിയൊന്നും വേണ്ടല്ലോ? ഒരു ഔചിത്വവും തത്വദീക്ഷയും ഇല്ലാതെ നാട്യപ്രധാനങ്ങളായ കുറിപ്പുകളുമായി ഓര്‍മ്മത്തൊഴിലാളികള്‍ സജീവരാകുന്നു. നിത്യചൈതന്യ യതി ഇത്തരക്കാരെക്കൂടി ഉദ്ദേശിച്ചാവണം 'അപസ്മാര ഭൂതാവേശിതര്‍' എന്ന പ്രയോഗം നടത്തിയത്. സ്വകാര്യ സങ്കടങ്ങള്‍ പൊതുസ്ഥലങ്ങളില്‍ എല്ലാവരും കാണ്‍കെ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നതിലെ അനൗചിത്യത്തെ കുറിച്ച് തികഞ്ഞ ബോധ്യമുള്ളവര്‍ക്കും പക്ഷെ അതൊന്നും കുറിയ്ക്കാതിരിക്കാന്‍ ആവാതെ പോകുന്നു. ചരമമെഴുത്തുപോലെ നീണ്ടുപോകുന്ന സ്വകാര്യക്കുറിപ്പുകള്‍ നാലാളു കാണ്‍കെ എഴുതി വെയ്ക്കുന്നത് നല്ലതല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവുള്ളവരും ഇതിനൊക്കെ തുനിഞ്ഞിറങ്ങുന്നത് സങ്കടകരം തന്നെ. വിഷുക്കാലത്ത് പൂക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത കൊന്നമരത്തെ പോലെയാകുന്നു അവര്‍.

എന്താണ് മരിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ സംഭവിക്കുക.'' നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ മിക്കപേരും മരിച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ കുറച്ചുദിവസത്തേക്ക് ആകാശം മുട്ടെ വളര്‍ന്ന് അറബിക്കഥയിലെ മുക്കുവന് കുടത്തില്‍ നിന്നും പുറത്തുവന്ന് കാണാനിടയായ മഹാഭൂതത്തെ പോലെ അത്ഭുതമുളവാക്കുന്ന ഒരു സത്വമായി മാറും. പിന്നെ കുറച്ചു ദിവസം ക്ഷമിച്ചിരുന്നാല്‍ മതി. ഭൂതം പിന്നേയും പുകയായി ഒരു കുഞ്ഞിക്കുടത്തില്‍ മറഞ്ഞ് ഓര്‍മ്മക്കേടിന്റെ ആഴത്തിലടങ്ങിക്കൊള്ളും.''

എല്ലാവരും ഒരു ദിവസം മരിക്കും. ആര്‍ക്കും മരിക്കാതെ ഇരിക്കാന്‍ ആവുകയുമില്ല. നികത്താനാവാത്ത നഷ്ടം എന്നൊക്കെ നമ്മുടെ ഭരണാധികാരികള്‍ പറയുന്ന മരണങ്ങളെ ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് ഉറ്റവര്‍ തന്നെ മറന്നുപോകുന്നുവെന്നതാണ് വാസ്തവം. പിന്നെയല്ലേ ഈ ചുമരെഴുത്തുകാരുടേയും പ്രസ്താവനക്കാരുടേയും കാര്യം. മറ്റാരേക്കാളും മുന്‍പേ അവരും മറക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. പിന്നെ കരുതലോടെ കാത്തിരിക്കും. അടുത്ത മരണത്തിനായി.

എല്ലാം വിപണി വിഭവങ്ങളായി തീരുന്ന കാലത്ത് പ്രമുഖരുടെ നിര്യാണങ്ങളെ വിഭവമാക്കി തീര്‍ക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങളെ വിട്ടുകളയാം. കൊച്ചുവിചാരങ്ങളേയും കൊച്ചുവികാരങ്ങളേയും ഊതിപ്പെരുപ്പിച്ച് കച്ചവടം നടത്തുന്ന വാര്‍ത്താ വിപണി മറ്റേതുകാലത്തേക്കാളും നഗ്നമായി നില്‍ക്കുകയാണിന്ന്. ഔചിത്യദീക്ഷ വിട്ട് അവര്‍ മനപ്പൂര്‍വം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതാകാം, അറിഞ്ഞുകൊണ്ടു തന്നെ. പക്ഷെ, വ്യക്തികള്‍ക്ക് ഇതില്‍ നിന്നും മാറിനില്‍ക്കാന്‍ ആവുന്നതേയുള്ളു.

അത്യുക്തികള്‍ കൊണ്ടും ശൂന്യമായ പ്രശംസകള്‍ കൊണ്ടും സത്യത്തില്‍ പരേതരെ അനാദരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അവാസ്ഥവങ്ങളെ നീട്ടിനീട്ടി എഴുതി ഈ ശ്വാസം മുട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്നതെന്തേ? സ്വന്തം പൊങ്ങച്ചം പറച്ചിലുകള്‍ക്കുള്ള ഇടമായി ഈ നല്ല മനുഷ്യരുടെ മരണങ്ങളെ മാറ്റിത്തീര്‍ക്കണമോ? മനുഷ്യരുടെ ജന്മാവകാശമായ മരണത്തെ ക്രൂരവും ഘോരവും ബീഭത്സവും അപസ്മാരവും ഒക്കെ ആക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? ഓരോരുത്തരും ആലോചിക്കേണ്ട സംഗതിയാണ്. അടുത്തയാളുകളുടെ വേര്‍പാടില്‍ സ്പര്‍ശനീയമായി കുറിപ്പെഴുതുന്നവരെ മറന്നല്ല ഇതെഴുതുന്നത്. അവരുടെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയുമല്ല. ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റേയും കാര്യം അതല്ല. പ്രകടനപരതയും പൊള്ളയെഴുത്തും അവാസ്ഥവവുമാണ് ഏറെയും. മരണമടഞ്ഞ നിസ്വന്മാരോടുള്ള അനാദരവായിട്ടാണ് ഏറേയും വന്നുഭവിക്കുന്നത്. എന്തും ഏതും, സ്വകാര്യങ്ങളായാലും സാമൂഹ്യ മാധ്യമങ്ങളില്‍ പതിപ്പിക്കാതെ കഴിയാനാവാതെ പോകുമ്പോള്‍ രോഗാതരുമായ തരത്തില്‍ നാര്‍സിയസ് മനോനിലയിലേക്ക് നമ്മള്‍ വീണുപോകുന്നുണ്ടോയെന്നും പരിശോധിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും. ചൂലെത്താതെ മാറാല താനേ മാറില്ലല്ലോ? രോഗമാണെങ്കില്‍ ചികിത്സയ്ക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ രോഗം മാറുമോ? നാട്യമാണെങ്കിലോ എന്ന ചോദ്യം ശേഷിക്കുന്നുണ്ടു കേട്ടോ.

എന്തിനോര്‍മ്മിക്കുന്നു

എന്തിനോര്‍മ്മിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തേയും യതി അഭിമുഖീകരിക്കുന്നുണ്ട് ആ ലേഖനത്തില്‍. വ്യാജ സ്തുതികളിലൂടെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചുകൊണ്ടല്ല അത് ചെയ്യേണ്ടതെന്നും അദ്ദേഹം ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. '' ഒരുവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്മരണ അവന്‍ ലോകത്തിനു നല്‍കിയിട്ടുകടന്നു പോകുന്ന സംഭാവന തന്നെ. അത് വിലപ്പെട്ടതാണെങ്കില്‍ എന്നും അവന്‍ സ്മരിക്കപ്പെടും...സ്മരണീയമായിട്ടുള്ളത് ഒരു വ്യക്തിയല്ല, അവന്റെ ചെയ്തിയാണ്, വെറുതെയുള്ള ഓര്‍മ്മയല്ല ആവശ്യം.യശശ്ശരീരന്റെ കീര്‍ത്തിയെ പേറുന്ന നന്മ പിന്‍തലമുറക്കാരുടെ സംസ്‌കാരത്തിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമുള്ള ഓതപ്രോതങ്ങളാകണം. ആ നന്മയെ ഹൃദയാവര്‍ജ്ജകമായി ജിവിക്കാന്‍ കഴിയുന്നവരുടെ ജീവിതോദാഹരണങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുകയില്ല. സ്മാരകങ്ങള്‍ വേണ്ട. സ്മരണീയമായി ജിവിച്ചാല്‍ മതി.''

സ്മരണീയമായി ജീവിച്ചതിന്റെ പേരിലാണ് വ്യാജസ്തുതികളിലൂടെ പരേതരൊക്കെ നമ്മുടെ പീഡനങ്ങള്‍ക്ക് ഇരയാകുന്നത്. ഇത് അവരെ എത്രമേല്‍ ദുഖിപ്പിക്കുമെന്ന് കൂടി ചിന്തിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.

ഇതെഴുതിയ യതി മരിക്കുന്ന ദിവസത്തെ ന്യൂസ് റൂം ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്. വാര്‍ത്താമുറി സജീവമാകുന്ന സായന്തനത്തില്‍ നന്നെ ചുവന്നു തുടത്ത മുഖമുള്ള പത്രാധിപര്‍ പറഞ്ഞു. ഊട്ടിയില്‍ നിത്യ ചൈതന്യയതി മരിച്ചതായ വിവരമുണ്ട്. ഒന്ന് തയാറാകേണ്ടിവരും. മുതിര്‍ന്ന പത്രാധിപന്മാര്‍ യോഗം കൂടി. ചെറു വാല്യക്കാരായ ഞങ്ങള്‍ പേപ്പര്‍ വെയിറ്റുകളും മൊട്ടുസൂചികളുമായി സംവദിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിപ്പിടങ്ങളില്‍ തുടര്‍ന്നു. ഒടുവില്‍ യോഗം കഴിഞ്ഞെത്തി പത്രാധിപര്‍ അറിയിച്ചു. മെയിന്‍ സ്റ്റോറിയടക്കം പേജുകള്‍ കോഴിക്കോട്ട് നിന്നും വരും. ഐറ്റങ്ങളും അവര്‍ തരും. അവിടെ നേരത്തെ തയാറെടുപ്പുകള്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. പ്ലാന്‍ ചെയ്ത ഐറ്റങ്ങളുടെ ചുരുക്കം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഇവിടെ ആര്‍ക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ മനസ്സിലുണ്ടോ? എങ്കില്‍ അവരെ അറിയിക്കണം.

'അപസ്മാരഭൂതാവേശ'ത്താല്‍ കൂടുതല്‍ തുടുത്ത മുഖവുമായി പത്രാധിപര്‍ ആരാഞ്ഞു. ഒരു 'ചാവേര്‍' ഒഴിഞ്ഞുപോയ ആശ്വാസത്തോടെ എല്ലാവരും ഒറ്റശ്വാസത്തില്‍ പറഞ്ഞു. 'ഇല്ല'. പിതൃയാന സബ്രയാദയത്തിലെ ഏറ്റവും മോശപ്പെട്ട ഓര്‍മ്മാനുഷ്ടാനങ്ങളേയും ആണ്ടു ചാത്തങ്ങളേയും ചരമാചാരങ്ങളേയും കുറിച്ച് യതി പലപ്പോഴായി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തിരുന്ന ഞാന്‍ പക്ഷെ ആ ആശ്വാസ ഇല്ലയില്‍ പങ്കാളിയാകാന്‍ മറന്നേപോയിരുന്നു. പിറ്റേന്നാള്‍ വരാനിരിക്കുന്ന പത്രങ്ങളിലെ ഐറ്റങ്ങളെ കുറിച്ച്, പേജുകളെ കുറിച്ചൊക്കെ അപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ചിന്ത പോയി. ഫേണ്‍ഹില്ലില്‍ തെരുവില്‍ ചൂലമായി വൃത്തിയാക്കാനിറങ്ങുന്നതടക്കം പ്രതീക്ഷിച്ച ചിത്രങ്ങള്‍, ഐറ്റങ്ങള്‍ ...വിഭവഗതി അങ്ങനെ പോയി. ഇന്നും ആ വിഭവങ്ങള്‍ കൊണ്ട് എത്രപേര്‍...

സ്മരണീയമായി ജീവിച്ചതിന്റെ പേരില്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന പീഢകള്‍.


Next Story

Related Stories