TopTop
Begin typing your search above and press return to search.

പുകയും ചാരവും വീശി ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ആളുകളെ പേടിപ്പിച്ച അഗ്‌നിപര്‍വതം, തണുത്ത് നില്‍ക്കുന്ന ആ മലയിലേക്ക് ഞാന്‍ നടന്നു കയറി

പുകയും ചാരവും വീശി ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ആളുകളെ പേടിപ്പിച്ച അഗ്‌നിപര്‍വതം, തണുത്ത് നില്‍ക്കുന്ന ആ മലയിലേക്ക് ഞാന്‍ നടന്നു കയറി

പ്രണയം തേടിയുള്ള ജീവിതയാത്ര ചെന്നെത്തിയത് യാത്രകളോടുള്ള അഗാധമായ പ്രണയത്തിലേക്ക്. ആ ലഹരിയ്ക്ക് അടിമപ്പെട്ടവര്‍ പിന്നെ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം യാന്ത്രികമായിരിക്കും. അതില്‍ നിന്നും ഒരിക്കലും മോചന നേടാറുമില്ല. അങ്ങനെ വട്ടു മൂത്തു ഒറ്റയ്ക്ക് ഇറങ്ങി പുറപ്പെട്ട ഒരു മാസം. കാര്യമായ മുന്‍കരുതലോ പ്ലാനിങ്ങോ ഇല്ലാതെ ഒരു ബാഗും എടുത്തു, ഇന്തോനേഷ്യയിലേക്കുള്ള ടിക്കറ്റും രണ്ടു ദിവസം താമസിക്കാനുള്ള ഹോസ്റ്റല്‍ അഡ്രസും കൈയില്‍ എടുത്തു ഇറങ്ങി, മുന്നില്‍ പരപരാന്നു നീണ്ടു കിടക്കുന്ന 27 ദിവസങ്ങള്‍. ആകെ ഉള്ള ഒരാശ്വാസം പോകുന്ന രാജ്യങ്ങളില്‍, കറന്‍സിക്ക് ഇന്ത്യന്‍ റുപീയേക്കാള്‍ മൂല്യം കുറവാണെന്നും ചെലവ് കുറഞ്ഞതാണെന്നും ഉള്ളതാണ്. എല്ലാം വരുന്നിടത്തു വെച്ച് കാണാം 'തഫ്' എന്ന് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ധൈര്യം തരുന്ന ഒരു മനസ്സുമായി ബാംഗ്ലൂരില്‍ നിന്നും യാത്ര തുടങ്ങി.

ആകാശത്തോടും, കാടുകളോടും,മലകളോടും പര്‍വ്വതങ്ങളോടും ഉള്ള അഭിനിവേശം ഒരു ചെറിയ ട്രെക്കെര്‍ ആക്കി എന്നേ മാറ്റിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ യാത്രകളുടെ ഇടയില്‍ ട്രെക്കിങ്ങ് പോയിന്റ്കള്‍ അന്വേഷിക്കാറുണ്ട്. അങ്ങനെ എത്തി പെട്ടത് ഒരു സിംഹത്തിന്റെ മടയില്‍..ഒരു അഗ്‌നിപര്‍വതമേടയിലേക്ക്.... സജീവഅഗ്‌നിപര്‍വതങ്ങള്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സൗത്ത് ഈസ്റ്റ് ഏഷ്യയിലെ രണ്ടു ദ്വീപുകള്‍ ആണ് ഇന്തോനേഷ്യയിലെ ബാലിയും ജാവ ദ്വീപും.

ബാലിയിലെ മൌണ്ട് അഗങ് 2-3 മാസം മുന്‍പേ ആക്റ്റീവ് ആയതു കൊണ്ട് ട്രെക്കിങ്ങ് നിരോധിച്ചിരുന്നു. മൗണ്ട് ബത്തൂര്‍ വര്ഷങ്ങള്‍ ആയിട്ട് അനക്കമില്ലാത്തതു കൊണ്ട്, അവിടെ ട്രെക്കിങ്ങ് അനുവദനീയമാണ് അവസാനമായി നടന്ന സ്ഫോടനം 2000ല്‍ ആണ്. രണ്ടു അഗ്‌നി പര്‍വതങ്ങളും അതിനിടയില്‍ ഒഴുകുന്ന മനോഹരിയായ ബത്തൂര്‍ നദിയും, നദിയുടെ തീരത്തുള്ള ചെറിയൊരു പട്ടണവും. പക്ഷെ ഫോട്ടോയില്‍ കാണുന്ന മൗണ്ട് അഗങ് ഇപ്പോഴും ആക്റ്റീവ് ആണ്. ഈ ജനുവരിയില്‍, പൊട്ടിത്തെറിച്ചു പുകയും ചാരവും 700 മീറ്റര്‍ വരെ വ്യാപ്തിയില്‍ എത്തിയെന്നു പറയുന്നു. ബത്തൂരില്‍ അങ്ങിങ്ങായി മാത്രമേ മണ്ണിനു ചൂടും വിടവുകളില്‍ നിന്നും പുകയും വരുന്നുള്ളു.

രാത്രി 2 മണിക്ക് ആരംഭിച്ചു, പുലര്‍ച്ചെ പര്‍വത മുകളില്‍ എത്തി സൂര്യോദയം കണ്ടു തിരിച്ചിറങ്ങാം. ബാലിയിലെത്തി രണ്ടാമത്തെ ദിവസം ആണ് ഈ വോള്‍ക്കാനോ ട്രെക്കിങ്ങ്‌നെയ് കുറിച്ച് അറിഞ്ഞത്. ഒറ്റയ്ക്ക് ആയതു കൊണ്ടു, തൊട്ടടുത്ത് കണ്ട ഒരു ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സിയില്‍ കേറി വിവരങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചു. അന്ന് രാത്രി ട്രെക്കിങ്ങ് ചെയ്യുന്ന ഗൈഡിനെ തപ്പിപിടിച്ചു, സംഭവം ഉഷാറാക്കി. അന്ന് രാത്രി തന്നെ ഹോം സ്റ്റേയിലേക്ക് അവര്‍ കാര്‍ അയച്ചു. ബാലിനീസ് ആള്‍ക്കാര്‍ പൊതുവെ ശാന്ത സ്വഭാവം ഉള്ളവരും വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന കൂട്ടര്‍ ആണെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടത് കൊണ്ടും ഉള്ളില്‍ വന്ന ഭയം ഒളിപ്പിച്ചു ഞാന്‍ രാത്രി കാറില്‍ കേറി. കൂടെ ഉണ്ടാവുമെന്ന് പറഞ്ഞ ട്രെക്കേഴ്‌സ് കാണാതെ ആയപ്പോള്‍ ഒന്ന് പരുങ്ങി. ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞത് അവരുടെ താമസ സ്ഥലങ്ങളില്‍ പോയി കൂട്ടണം ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ 2 മണി ആയപ്പോള്‍, എല്ലാവരെയും കൂട്ടി യാത്ര തിരിച്ചു കിന്റാമണി (Kintamani) എന്ന സ്ഥലത്തേയ്ക്ക്.

പാരീസില്‍ നിന്നും സ്‌പെയിന്‍ ല്‍ നിന്നും എത്തിയ രണ്ടു ദമ്പതിമാരും പിന്നേ ഇറ്റലിയില്‍ നിന്നും വന്ന ഒരു 60 കഴിഞ്ഞ അപ്പാപ്പനും,10 വയസ്സുള്ള കൊച്ചുമോനും.അതായിരുന്നു എന്റെ ടീം. പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍ ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന ബാലിയുടെ കാലാവസ്ഥ രാത്രി നേരെ തിരിച്ചായിരുന്നു. തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെ എടുത്തിരുന്നില്ല. കയ്യില്‍ ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു നേരിയ ജാക്കറ്റ്. ആരും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല അസഹനീയമായ തണുപ്പ്. ഇടയ്ക്ക് ചെറിയൊരു കടയില്‍ നിര്‍ത്തി ഓംലറ്റ് - ബ്രഡ് കഴിക്കാന്‍, തണുപ്പ് സഹിക്കാന്‍ വയ്യാതെ ഞാന്‍ നേരെ വിട്ടത് അവരുടെ അടുക്കളയിലേക്ക് കുറച്ചു കട്ടന്‍ചായ ഉണ്ടാക്കി തരോന്നു ചോദിക്കാന്‍, കൂടെയുള്ളവര്‍ക്കും വേണം. അവസാനം എല്ലാവര്ക്കും ഓരോ ബ്ലാക്ക് കോഫി ഉണ്ടാക്കികൊടുത്തു. തല്‍ക്കാല ആശ്വാസമായി. പൊതുവെ സംസാരിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമുള്ളത് കൊണ്ട് കാറില്‍ എല്ലാവരോടും കത്തി വെച്ച് ഇരുന്നു. ഒരു ഇന്‍ഡോ-ഫ്രാന്‍സ്-സ്‌പെയിന്‍ സംഗമം ആയിരുന്നു. സ്‌പെയിന്‍കാര്‍ ഹണിമൂണ്‍ ട്രിപ്പില്‍ ആയതു കൊണ്ട് അത്യാവശ്യം നല്ല പ്രണയരംഗങ്ങള്‍ ചൂടോടെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സത്യം പറയാല്ലോ ആ സമയത്തു ഞാന്‍ ആകെ ഓര്‍ത്തത്: ''പടച്ചോനെ ഫ്രഞ്ച് ടീം ന്റെ കണ്ട്രോള്‍ കളയല്ലേ.ഇല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പോസ്റ്റ് ആയി വായും പൊളിച്ചു ഇരിക്കേണ്ടി വരും..'' എന്നാണ്.

രാത്രി 3 മണിക്ക് ബത്തൂര്‍ പര്‍വതത്തിന്റെ ബേസ് ക്യാമ്പില്‍ എത്തിയ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ഗൈഡിനെ തന്നു. 25 വയസ്സ് പ്രായം വരുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി. കുറച്ചു ടീമ്‌സ് വേറെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടത്തുകാരുടെ വിശ്വാസം അനുസരിച്ചു ട്രെക്കിങ്ങ് തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ്, അവര്‍ ആരതി ഉഴിഞ്ഞു പ്രാര്‍ത്ഥന നടത്തും. കൂടെയുള്ള ഞങ്ങള്‍ വിശ്വാസികള്‍ അല്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഫോട്ടോ എടുപ്പില്‍ മുഴുകി. ചുറ്റും കൂരാകൂരിരുട്ടു. ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന്റ വെളിച്ചത്തില്‍ കാണുന്ന കാഴ്ചയെ നമുക്ക് മുന്നില്‍ ഉള്ളു. താഴ്‌വരയില്‍ അവരുടെ കൃഷിയിടങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. സവാള, ഉള്ളി, കാബ്ബജ്, തക്കാളി തുടങ്ങിയ പച്ചക്കറികളുടെ തോട്ടം ഒരു വശത്തു കാണാം. മറ്റേ വശത്തു മുഴുവന്‍ പാറകളും. വഴികള്‍ പതുക്കെ ഇടുങ്ങി തുടങ്ങി. ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് ആയതു കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു. ഫ്രഞ്ച് ചെറുപ്പക്കാരനും പെണ്‍കുട്ടിയും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് എന്റെ പേര് (thaf) വിളിച്ചു ഞാന്‍ കൂടെ ഉണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുത്തനെ കേറാന്‍ തുടങ്ങി. മുകളിലേക്ക് നോക്കിയാല്‍ മിന്നാമിനുങ്ങുകളേ പോലെ, ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യര്‍, പല പല സ്ഥലങ്ങളില്‍ നിന്നും എത്തിയ അപരിചിതര്‍, ഒരേ ദിശയിലേക്ക്, ഒരേ ലക്ഷ്യത്തോടെ പ്രയാണം ചെയ്യുന്ന കാഴ്ച, നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഭൂമിയില്‍ എത്തി പറന്നു നടക്കുന്ന പോലെ അവരുടെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് മാത്രം കാണാം. പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ഇരുട്ടും ഇടുങ്ങിയ വഴികളും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കേള്‍ക്കുന്ന നിശ്വാസങ്ങളും, പരിചയമില്ലാത്ത സംസാരങ്ങളും മാത്രം ചുറ്റും. കാടും മലയും കാണുമ്പോള്‍ നിശബ്ദമാവുന്ന ഒരു മനസും, മനസിലൂടെ മിന്നി മറയുന്ന മുഖങ്ങളും, ചിന്തകളും നിറഞ്ഞ എന്റെതായ ലോകത്തിലേക്ക് നിശബ്ദയായി.

കാലു വേദനിച്ചു തുടങ്ങി, കാരണം മണിന്റെ ഘടന മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഉറച്ച മണ്ണ് മാറി, ഇളകിയ വോള്‍കാനോ മണ്ണ് കണ്ടു തുടങ്ങി.ഓരോ അടി വെക്കുമ്പോള്‍ താഴേക്ക് കുഴിഞ്ഞുപോയി, ഗ്രിപ് കിട്ടാതായി.വഴികള്‍ ദുഷ്‌കരമായതു കൊണ്ടാണോ മുന്‍പേ പോയവര്‍ക്ക് കേറാന്‍ പറ്റാഞ്ഞിട്ടാണോ, അതോ വേഗതയില്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ, ഇടക്ക്കിടയ്ക്ക് നിന്ന് നിന്ന് ആണ് മുകളിലേക്ക് കേറിയത്. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ അവിടെയും ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക്. എങ്ങനെയെങ്കിലും സൂര്യോദയത്തിന് മുന്‍പ് മുകളില്‍ എത്തണം എന്ന ചിന്തയില്‍ കൂടെ ഉള്ളവരോട് പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ നൂണ്ടു നൂണ്ടു എല്ലാവരുടെയും ഇടയിലൂടെ ഓവര്‍ടേക് ചെയ്ത് മുന്നിലേക്ക് പോയി. ചെന്നു പെട്ടത് ചൈനീസ് ടീമിന്റെ കൂടെ. എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് കണ്ടത് കൊണ്ടാവണം. എങ്ങോട്ടാണാവോ ചേച്ചി ഒറ്റയ്ക്ക് എന്ന ഭാവത്തില്‍ ഗൈഡ് കാര്യം അന്വേഷിച്ചു. ഗൈഡ് ഇല്ലാതെ കേറാന്‍ പറ്റില്ലാന്ന് പറഞ്ഞു, അയാള്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചു കൂടെ കൂട്ടി. അവരില്‍ നിന്നും മുങ്ങാന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. ചൈനീസ് ടീമിന് അതത്ര പിടിച്ചില്ലേ എന്ന് ഒരു സംശയം ഇല്ലാതില്ല. ആകാശതിന്റെ നിറം മാറി, ചുവപ്പ് കീറി തുടങ്ങി. ഇരുട്ടിന്റെ കാഠിന്യത്തില്‍ ചുറ്റും ഉള്ളതിന്റെ ഭീകരതയോ മനോഹാരിതയോ അത് വരെ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മാനം ചുവന്നു തുടങ്ങി. നീലയും ചുവപ്പും കലര്‍ന്ന വെളിച്ചത്തില്‍ മേഘങ്ങള്‍ക്ക് ഉള്ളില്‍ നിന്നും മറ നീക്കി തൊട്ടടുത്തഉള്ള അഗ്‌നിപര്‍വതം (മൗണ്ട് അഗ്ങ് ) കാഴ്ച്ചയില്‍ തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങി. അതിനു താഴെ ഒഴുകുന്ന ബത്തുര്‍ നദിയും ആ പട്ടണവും ഇരുട്ടില്‍ നിന്നും വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തെളിഞ്ഞു വരുന്ന ആ ചിത്രം ഇപ്പോഴും മനസ്സില്‍ മായാതെ കിടക്കുന്നു.

പീക്ക് ലേക്ക് എത്തും മുന്‍പേ ഒരു നിരപ്പായ സ്ഥലത്തു എത്തി. അതൊരു വ്യൂ പോയിന്റ് ആയിരുന്നു. മിക്കവാറും എല്ലാവരും ട്രെക്കിങ്ങ് അവിടെ നിര്‍ത്തി ഉദയസൂര്യനെ കാത്തിരുന്നു വിശ്രമിക്കുന്നു. അപ്പോഴേക്കും എന്റെ ഗൈഡും ടീമും എത്തിയിരുന്നു. കൂട്ട് വിട്ടു പോവരുതെന്നു ആ പെണ്‍കുട്ടി എന്നെ കര്‍ശനമായി ശാസിച്ചു. അവരും കയറ്റം നിര്‍ത്താനുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തിലായിരുന്നു. എനിക്ക് പീക്കിലേക്ക് കേറണം എന്ന ആഗ്രഹവും. ഇവിടെ വരെ വന്നിട്ട് കേറാതെ പോയാല്‍, അത് ഓര്‍ത്തിട്ട് എനിക്ക് സങ്കടവും ദേഷ്യവും വന്നു. സൂര്യോദയത്തിനു വെറും 15-20 മിനിറ്റ് കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്റെ ആവേശം കണ്ടിട്ടാണോ, ഫ്രഞ്ച് ചെറുപ്പക്കാരന്‍ എന്നെ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തു അവസാനം ഞങ്ങള്‍ പീക്കിലേക്ക് കേറിതുടങ്ങി. എന്റെ തീരുമാനങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും എന്നെ ചതിക്കില്ല എന്ന ഒറ്റവിശ്വാസം ഉള്ളത് കൊണ്ട്, വേഗത കൂട്ടി, വെപ്രാളത്തോടെ, കുഴഞ്ഞ മണ്ണില്‍ കാലു ഉറപ്പിക്കാന്‍ പറ്റാതെ ബാലന്‍സ് തെറ്റി വീണും, ഉരുണ്ടു പിരണ്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും ഗൈഡും മുകളില്‍ എത്തിയത്. ക്ഷീണിച്ചു വിയര്‍ത്തു കുളിച്ചു ആ തണുപ്പിലും. സമയം ഉണ്ടെങ്കില്‍ പതുക്കെ കേറാവുന്ന ഒരു ഈസി ട്രാക്ക് ആണത്.

പറയാന്‍ വാക്കുകളില്ല, സ്വര്‍ഗം നേരിട്ട് കാണാത്തത് കൊണ്ടും, അറിയാത്തത് കൊണ്ടും സ്വര്‍ഗം തന്നെ ആണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞത് എന്ന് വിശ്വസിക്കുക ആയിരുന്നു ഞാന്‍. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നിഗൂഡതയില്‍ നിന്നും ഒരു ചുവന്ന പൊട്ടു പോലെ ഭൂമിയിലേക്ക് വരുന്ന സൂര്യന്‍, അതൊരു പൊന്‍വെളിച്ചം ആയി മാറി, ഭൂമിക്ക് മുഴുവന്‍ പ്രകാശം പകരുന്ന, കത്തി ജ്വലിച്ചു തീഗോളമായി മാറുന്ന കാഴ്ച്ച. അത് കാണുന്നതോ, അതേ പോലൊരു ഒരു തീഗോളത്തെ തന്റെ അടിതട്ടില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ച് തല്‍ക്കാല ശാന്തതയില്‍ കഴിയുന്ന ഒരു അഗ്‌നിഗോപുരത്തിന് മുകളില്‍ ഇരുന്നും.. പ്രകൃതിയുടെ മുന്നില്‍ മനുഷ്യന്‍ വെറും പുഴുക്കള്‍ ആണല്ലോ എന്ന ചിന്ത മനസിലൂടെ പാഞ്ഞു പോയി. കുറെ നേരം എല്ലാവരും നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു. കാറ്റിന്റെ ശക്തിയില്‍ തണുപ്പിന്റെ കാഠിന്യം കൂടി ഇരിക്കാന്‍ പറ്റാതെ ആയി. മുകളില്‍ ചെറിയൊരു ദാബ കണ്ടു. അത്ഭുതം എന്ന് പറയട്ടെ അവിടെ കിട്ടുന്നത് നുമ്മടെ സ്വന്തം സുലൈമാനി ഓരോ സുലൈമാനിയിലും ഒരിത്തിരി മൊഹബത് ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നപോലെ. അത് കുടിചിരുന്നപ്പോള്‍, മേഘങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മൂടിയ താഴ്‌വരയും, നദിയും പര്‍വ്വതവും നിറഞ്ഞ മുന്നിലെ ലോകം ഇങ്ങനെ പതുക്കെ വന്നു നിന്നു. യാത്രയോടുള്ള മൊഹബത്തി്‌ന് ആഴം പിന്നേം കൂടി. നല്ല ചൂട് ചായ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തില്‍ ഓടി ചാടി നടന്നു കുറേ ഫോട്ടോസ് എടുത്തു.

ആ Summit പോയിന്റ് ല്‍ ഒരു പ്രതിഷ്ഠപോലെ, ചെറിയ ഒരു ഇരിപ്പിടം. അതിന് ചുറ്റും കുറേ കുരങ്ങുകളും. എന്തോ ആര്‍ക്കും പേടിയില്ല. കുരങ്ങുകള്‍ അവരുടെ ലോകത്തു ഓടിച്ചാടി നടക്കുന്നു നമ്മള്‍ നമ്മുടെ ലോകത്തും. നമ്മുടെ മുന്നിലൂടെ ഏതെങ്കിലും വലിയ ഒരു കുരങ്ങ് ആ ഇരിപ്പിടത്തില്‍ ഇരിക്കുന്നത് കാണുന്നവര്‍ക്ക് ഭാഗ്യം ഉണ്ടാവുമെന്നാണ് അവരുടെ വിശ്വാസം. ഈ ജീവിതം തന്നെ ഒരു വലിയ ഭാഗ്യമാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന എനിക്ക് ഡബിള്‍ ഭാഗ്യം തന്നു കൊണ്ട് ദേ വരുന്നു ഒരു ' ചോട്ടൂസ്'. അത് ഇരിപ്പിടത്തില്‍ ഇരുന്നൂന്ന് മാത്രമല്ല, ആരോ കൊടുത്ത ഒരു ഓറഞ്ച് അവിടെയിരുന്നു തിന്നുന്നു, എല്ലവരെയും കൊതിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്.

അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ നിന്ന സ്ഥലം മേഘങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടു. തിരിച്ചു ഇറങ്ങി തുടങ്ങി വോള്‍കനിക് മണ്ണില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ ആയിരുന്നു ബുദ്ധിമുട്ടു. കൂടെയുള്ള ഫ്രഞ്ച് ടീം പറഞ്ഞു തന്ന Sking Technique ഉപയോഗിച്ച് കാല് താഴെ കുത്താതെ ankle സപ്പോര്‍ട്ട് കൊടുത്തു ശരീരം പിന്നിലേക്ക് ചെരിച്ചു ബാലന്‍സ് ചെയ്തു ഞാന്‍ പതുക്കെ ഇറങ്ങി. ചില ഭാഗങ്ങളില്‍ മണ്ണില്‍ നിന്നും പുക വമിക്കുന്ന കാണാം ആയിരുന്നു. അവിടെയുള്ള മണ്ണിനു ചൂടാണ്. കനലുകള്‍ പോലെ കാണാം ആരോ ചന്ദനത്തിരി പോലെ എന്തോ കത്തിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മുട്ട കയ്യില്‍ എടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ പുഴുങ്ങി എടുത്തു ആളുകള്‍ അവിടെയിരുന്നു കഴിക്കുമത്രേ അവര്‍ മലയാളികളെ പോലെ ''തള്ളി''യതാണോന്നു അറിയില്ല. സജീവമല്ലാത്ത കൊണ്ടാണ് ട്രെക്കിങ്ങ് അവിടെ അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഞാന്‍ പഴം കഴിക്കുന്ന കണ്ടിട്ടാണോ എന്റെ ബാഗില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പഴത്തിന്റെ മണം പിടിച്ചാണോ ഒരു കുട്ടികുരങ്ങ് പിറകെ കൂടി. പ്രകൃതിയോട് അടുക്കുമ്പോള്‍ പേടി കുറയുമെന്ന് മൃഗങ്ങളോട് സ്‌നേഹം കൂടുമെന്നു പറയുന്നത് ശരിയാണ്. പാറ്റയെ കണ്ടാല്‍ പേടിച്ചു ഓടിയിരുന്ന ഞാന്‍ എന്റെ തലയിലൂടെ ചാടി കേറി വന്ന കുരങ്ങിനെ ആട്ടി പായിക്കാതെ മടിയില്‍ ഇരുത്തി. ഒരു പഴവും കുപ്പിയും ബാഗില്‍ നിന്നും എടുത്തു അവന്‍ തിരിച്ചോടി. കുപ്പി താഴേക്ക് ഇട്ട് തന്നു.

ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ ഞങ്ങള്‍ താഴെ എത്തി. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഭീമാകാരമായി വായും പൊളിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന അഗ്‌നി പര്‍വതം, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പുകയും ചാരവും വീശി എപ്പോള്‍ പൊട്ടുമെന്നു അറിയാതെ അവിടെയുളള ആളുകളെ പേടിപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തി ആശാന്‍ അങ്ങനെ തണുത്തു വിറച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. ഓര്‍മയില്‍ സൂക്ഷിക്കാന്‍ കുറച്ചു മണ്ണും, ഒരു ഫോട്ടോയും എടുത്തു ഞങ്ങള്‍ കാറില്‍ യാത്ര തിരിച്ചു. യാത്രകള്‍ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല അടുത്ത ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്..


Next Story

Related Stories