TopTop
Begin typing your search above and press return to search.

നരക സമാന തടവുമുറികള്‍: മലയാളിത്തത്തിന്റെ സഞ്ചാരവഴികള്‍-12

നരക സമാന തടവുമുറികള്‍: മലയാളിത്തത്തിന്റെ സഞ്ചാരവഴികള്‍-12

''Prison means a rigorous regulation of space, because the guard can and must see everything. It is also the rigid regulation of the use of time hour by hour. Finally, it involves the regulation of the slightest bodily movements or change of position. Prison is not unique. It is positioned within the disciplined society, the society of generalized surveillance in which we live. 'What is so astonishing,' Foucault asks, 'about the fact that our prisons resemble our factories, schools, military bases, and hospitals-all of which in turn resemble prisons?'...

You ask where prisons come from. My answer is 'from practically everywhere.' Something was 'invented,' to be sure, but it was an entire technique of surveillance: the control and identification of individuals, the regulation of their movements, activity, and effectiveness.

This took place in the 16th and 17th centuries in the army, colleges, schools, hospitals, and workplaces. It boiled down to a technology that made possible exact, day-by-day power over bodies. Prison is the ultimate embodiment of that age of discipline.''


(ഫ്രഞ്ച് ചിന്തകനും എഴുത്തുകാരനുമായ മിഖായേല്‍ ഫൂക്കോയുമായി റോജര്‍ പോള്‍ഡ്രോയിറ്റ് നടത്തിയ അഭിമുഖത്തില്‍ നിന്ന്)

വലിയ ചത്വരങ്ങളും കോട്ടകളും. എവിടേയും സായുധധാരികളായ കാവല്‍ക്കാര്‍. വലിയ കവാടത്തില്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു തുറക്കപ്പെടുന്ന കിളിവാതില്‍. ഭയവും സംഭ്രമവും ജനിപ്പിക്കുന്ന ഏകാന്തത. ജയിലുകളെ കുറിച്ച് നമ്മുടെ പൊതുധാരണകളില്‍ ഇത്തരം ബിംബങ്ങള്‍ നിറയെ കാണാം. അത് ഏതു കാലത്താണെങ്കിലും. വിവിധ കാലങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചയിക്കപ്പെട്ട പൊതുബോധമാണ് ജയിലുകളെയും തടവുമുറികളേയും കുറിച്ചുള്ളത്. കഠിനമായ ദണ്ഡനങ്ങളുടേയും ശിക്ഷാമുറകളുടേയും കേന്ദ്രമായിരുന്നു പഴയകാലത്തെ ജയിലറകളെല്ലാം തന്നെ. ഏറെ മാറ്റങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചുവെങ്കിലും ഇക്കാലത്തും പല തടവിടങ്ങളും വലിയ മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങള്‍ നടക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളായിട്ടാണ് കണ്ടുവരുന്നത്. പൗരത്വ നിയമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചര്‍ച്ചകള്‍ ഡിറ്റെന്‍ഷന്‍ സെന്ററുകള്‍ എന്ന സവിശേഷ തടവുമുറികളെ കുറിച്ചുള്ള സംവാദങ്ങള്‍ സജീവമാക്കുന്ന കാലത്താണ് പഴയ കാലത്തെ തടവുമുറികളെ കുറിച്ച് നാം ചിന്തിക്കുന്നത്.

ശിക്ഷണത്തിനായി, അനുസരണത്തിനായി നമ്മുടെ ഇടങ്ങളെ പരമിതപ്പെടുത്തുകയും നിരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചലനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഇടമാണ് തടവറകള്‍. ജയിലുകളേയും തടവുശിക്ഷയേയും കുറിച്ച് തന്റെ പ്രഖ്യാത രചനയായ 'Discipline and Punish: The Birth of the Prison' എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ ഏറെ മൗലിക നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തിയിട്ടുള്ള ഫ്രഞ്ച് ചിന്തകനും എഴുത്തുകാരനുമായ മിഖായേല്‍ ഫൂക്കോ നമ്മുടെ തടവറകള്‍ സ്‌കൂളുകളും സൈനിക കേന്ദ്രങ്ങളും ആശുപത്രികളും ഒക്കെ പോലെ ആയിത്തീരുന്നുണ്ടെന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്നു. സമാനമായ തരത്തില്‍ സ്‌കൂളുകളും സൈനിക കേന്ദ്രങ്ങളും ആശുപത്രികളും ഒക്കെ തടവറകളായും മാറിത്തീരുന്നുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. ദിനേന അധികാരം നമ്മുടെ ശരീരങ്ങളുടെ മേലെ ആധിപത്യവും പാര്‍പ്പും നടത്തുന്നതിനുള്ള ഉപാധികളാണവ. സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ അടരുകളില്‍ നിന്നും തടവ് ഉരുവം കൊള്ളുന്നു. അച്ചടക്കത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രം സമൂഹത്തില്‍ ആധിപത്യം ചെലത്തുന്നതോടെയാണ്, അതിന്റെ യാഥാര്‍ഥ്യവത്ക്കരണത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ മൂര്‍ത്തിമത്ഭാവമായി തടവറകള്‍ സാമൂഹിക ജീവിതത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തമായ സാന്നിധ്യമാകുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാല്‍ പില്‍ക്കാലത്ത്, 'Security, Territory, Population' എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ സമുഹത്തില്‍ ആധിപത്യം ചെലുത്തുന്ന അച്ചടക്കാധികാരത്തെ കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കവെ താന്‍ തെല്ല് അത്യുല്‍സാഹിയായിപോയില്ലേയെന്ന ശങ്ക പങ്കുവെയ്ക്കയും താന്‍ നേരത്തെ നടത്തിയ നിരീക്ഷണങ്ങളില്‍ ചിലത് നവീകരിക്കുകയുമുണ്ടായി എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ്.

ആധുനിക പരിഷ്‌കൃത ലോകത്ത് ജയിലുകളുടെ രൂപവും ഭാവവും മാറിയെന്ന് മാത്രമല്ല അവയുടെ ദൗത്യത്തിനുമുണ്ടായി കാലാനുരോധിയായ മാറ്റം. ജയില്‍ വകുപ്പ് അറിയപ്പെടുന്നത് തന്നെ പ്രിസണ്‍സ് ആന്‍ഡ് കറക്ഷണല്‍ സര്‍വീസസ് ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റെന്നാണിപ്പോള്‍. ശിക്ഷാകേന്ദ്രം എന്നതുപോലെ തന്നെ, പരിഷ്‌കൃത സമൂഹത്തിന് അനുയോജ്യമായ, സ്വീകാര്യമായ വ്യക്തിത്വ വിശേഷങ്ങള്‍ ആര്‍ജ്ജിക്കാനുള്ള ഒരിടം കൂടിയായിട്ടാണ് ആധുനികാലത്തെ ജയിലുകളെ അധികാരികള്‍ വിഭാവന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. വലിയ വായനശാലകളും ഭക്ഷണ നിര്‍മാണ ശാലകളും ഒക്കെ ജയിലുകളുടെ ഭാഗമാണിന്ന്.

കുറ്റവാളികളില്‍ നല്ല പങ്കിന്റേയും മനോവ്യാപാരത്തെ തന്നെ നവീകരിക്കുന്നതിന് സാധ്യമായ തരത്തിലാണ് ഇക്കാലത്തെ ജയിലുകളുടെ പ്രവര്‍ത്തനം. അവ സാധ്യമാകുന്നുണ്ടോ എന്നത് മറ്റൊരു ചോദ്യമാണ്. "ജയില്‍ പുള്ളികളിലുള്ള മനുഷ്യരെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമാണ് യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ജയിലുകളില്‍ നടത്തേണ്ടത്. പക്ഷെ നിര്‍ഭാഗ്യമെന്നു പറയട്ടെ, നമ്മുടെ ജയിലുകളില്‍ പലതും ക്രിമിനലുകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഫാക്ടറികളാണ്." എന്ന പ്രമുഖ നിയമജ്ഞനായ ജസ്റ്റീസ് കെ.ടി.തോമസിന്റെ നിരീക്ഷണം ഈ ഘട്ടത്തില്‍ ഏറെ സംഗതമാകുന്നു. രാഷ്ട്രീയ കുറ്റവാളികളേയും മറ്റും പതിവായി പാര്‍പ്പിയ്ക്കുന്ന പല ജയിലുകളുടേയും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ സംബന്ധിച്ച് വലിയ ആക്ഷേപങ്ങള്‍ കാലങ്ങളായി നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ വിഷയം അതല്ല, പഴയ കാലത്തെ തടവുമുറികളുടെ അവസ്ഥയാണ്.

പൗരാണിക ഗ്രീസിലാണ് തടവു ശിക്ഷാരൂപമായി ഏര്‍പ്പെടുത്തിയതെന്നാണ് കരുതുന്നത്. കുറ്റങ്ങള്‍ക്ക് പിഴ ഒടുക്കാനാവാത്തവരെയായിരുന്നു ഗ്രീസില്‍ ആദ്യകാലത്ത് തടവുപാര്‍പ്പിച്ചിരുന്നത്. റോമാക്കാരാണ് ആദ്യമായി ജയില്‍ ശിക്ഷയാക്കി മാറ്റുന്നത്. വിവിധ രാജവംശങ്ങളുടെ കാലത്ത് ഇന്ത്യയില്‍ തടവ് ശിക്ഷ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും കൊളോണിയല്‍ ഭരണകാലത്താണ് ഇപ്പോള്‍ കാണുന്ന തരത്തിലുള്ള ജയില്‍ ശിക്ഷയൊക്കെ നിലവില്‍ വന്നത്. ആന്‍ഡമാന്‍ നിക്കോബാര്‍ ദ്വീപിലെ കാലാപാനി പോലെ കുപ്രസിദ്ധമായ സെല്ലുലാര്‍ ജയിലുകള്‍ ബ്രിട്ടീഷ് രാജിന്റെ കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്നു.

ആധുനിക ശിക്ഷാ സംവിധാനമെന്ന നിലയില്‍ കേരളത്തിലെ ജയിലുകളുടെ തുടക്കം തിരുവിതാംകൂറിലായിരുന്നു. 1862ല്‍ മൂന്ന് ജയിലുകള്‍ തിരുവിതാംകൂറില്‍ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ ജയിലുകള്‍ എന്നായിരുന്നു അവ അറിയപ്പെട്ടത്. 1873ല്‍ തിരുവനന്തപുരം സെന്‍ട്രല്‍ ജയില്‍ ആരംഭിച്ചു. 1886ല്‍ സെന്‍ട്രല്‍ പൂജപ്പുരയിലേക്ക് മാറ്റി സ്ഥാപിച്ചു. ഇന്നു കേരളത്തിലെ മൂന്ന് സെന്‍ട്രല്‍ ജയിലുകളിലൊന്ന് പൂജപ്പുര ജയിലാണ്. ആദ്യകാലത്ത് തിരുവിതാകൂറില്‍ പോലീസ് സ്‌റ്റേഷനുകളില്‍ തന്നെയായിരുന്നു തടവുപുള്ളികളെ പാര്‍പ്പിച്ചിരുന്നത്. കേസുകളില്‍ അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നവരേയും പോലീസ് സ്‌റ്റേഷനുകളില്‍ തന്നെയായിരുന്നു പാര്‍പ്പിച്ചിരുന്നത്. ജുഡീഷ്യല്‍ കസ്റ്റഡിയില്‍ റിമാന്‍ഡ് ചെയ്യുന്ന രീതിയൊക്കെ പിന്നീടാണ് വന്നത്. ഇക്കാലത്ത് സെന്‍ട്രല്‍ ജയിലുകള്‍ കൂടാതെ, ജില്ല ജയിലുകള്‍, സബ് ജയിലുകള്‍, സ്‌പെഷ്യല്‍ സബ് ജയിലുകള്‍, വനിത ജയിലുകള്‍, തുറന്ന ജയിലുകള്‍, ദുര്‍ഗുണ പരിഹാര പാഠശാലകള്‍ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ തരത്തിലുള്ള ജയിലുകള്‍ സംസ്ഥാനത്ത് നിലവിലുണ്ട്.

നരക സമാനമായ തടവുമുറികള്‍

പണ്ടുകാലത്ത് ക്രിമിനല്‍ കേസില്‍ പിടിയിലാകുന്നവരെ റിമാന്‍ഡ് ചെയ്ത് പ്രത്യേകം ജയിലിലേക്ക് അയക്കുന്ന പതിവൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പോലീസ് സ്‌റ്റേഷന്‍ തന്നെ ജയില്‍ മുറിയായി തീരുകയായിരുന്നു അക്കാലത്ത് സാധാരണ സംഭവിക്കാറുള്ളത്. ശിക്ഷ വിധിയ്ക്കുന്നതുവരേയും പോലീസ് സ്‌റ്റേഷനിലെ ലോക്കപ്പ് മുറി തന്നെയാകും തടവുമുറി. അന്തിമവിധി വരുന്നതുവരെ ഇതുതന്നെയായിരിക്കും സ്ഥിതി. നരകസമാനമായിരുന്നു പഴയ കാലത്തെ ജയില്‍ ജീവിതം. കെ. ആര്‍. ഗൗരിയമ്മ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി നിരോധിക്കപ്പെട്ട കാലത്ത് ചേര്‍ത്തല ജയിലില്‍ കഴിഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ച് അവരുടെ ആത്മകഥയില്‍ എഴുതിയിട്ടുള്ളത് കാണുക:

"ഇന്നത്തെ കാലത്തെ പോലെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന പ്രതികളെ റിമാന്‍ഡ് ചെയ്താല്‍ സബ് ജയിലിലാക്കുന്ന സബ്രദായം അന്നില്ല. അവരെ ലോക്കപ്പില്‍ തന്നെ സൂക്ഷിക്കും. പോലീസിനാണ് അവരുടെ കണ്‍ട്രോള്‍. എന്നെ മാത്രമല്ല മറ്റു കേസുകളിലെ പ്രതികളായ തടവുകാരേയും ലോക്കപ്പില്‍ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. തടവുമുറികളില്‍ കക്കൂസോ മൂത്രമൊഴിക്കുന്നതിനുള്ള സൗകര്യങ്ങളോ ഇല്ല. ഒരു കുടം കൊടുത്തിരുന്നു. അതില്‍ മൂത്രം ഒഴിക്കണം. വയറ്റില്‍ സുഖമില്ലാത്തവര്‍ മലമൂത്ര വിസര്‍ജ്ജനം അതില്‍ തന്നെ നടത്തണം. മുറി ആകെ നരകമാണ്. നാറ്റം കൊണ്ടു കിടക്കാന്‍ പറ്റുന്നതല്ല. മലമൂത്ര വിസര്‍ജ്ജനത്തിനും ആഹാരം കൊടുക്കാനും ലോക്കപ്പ് രാവിലെ തുറക്കും. തുറക്കുന്ന സമയത്ത് മൂത്രം പുറത്തുകളയണം. കുടം തിരികെ കൊണ്ടുവെക്കും. അതാണ് പതിവ്. മലമൂത്ര വിസര്‍ജ്ജനത്തിനു പോലീസ് സ്‌റ്റേഷന്‍ കോമ്പൗണ്ടില്‍ സൗകര്യമില്ലാത്തതിനാല്‍ തടവുകാരെ പുത്തന്‍തോട്ട് കടവില്‍ കൊണ്ടുപോകും. പല്ലുതേച്ച്, കുളിച്ച് തിരികെ കൊണ്ടുവരും. അതാണ് പതിവ്. മൂത്രത്തിന്റേയും മറ്റും നാറ്റം കൊണ്ടു തടവുകാര്‍ക്കും പോലീസുകാര്‍ക്കും ലോക്കപ്പില്‍ ഇരിക്കുന്നത് അസഹ്യമാണ്. പോലീസുകാര്‍ എപ്പോഴും പുറത്തും വരാന്തയിലുമായിട്ടാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നത്.''

ആധുനിക കേരളം രൂപപ്പെടുന്നതിനു മുന്‍പുള്ള അവസ്ഥയായിരുന്നു ഇത്. അക്കാലത്ത് ക്രിമിനല്‍കേസ് വിധിച്ചിരുന്നത് മജിസ്‌ട്രേറ്റും പോലീസ് ഇന്‍സ്‌പെക്ടറും കൂടി ആലോചിച്ചായിരുന്നുവെന്നതൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ പലര്‍ക്കും വിശ്വസനീയമായി തോന്നണമെന്നില്ല. വാസ്തവം അതായിരുന്നു. ഇതിനേക്കാളൊക്കെ ദുസ്സഹമായിരുന്നു പതിനെട്ടും പത്തൊന്‍പതും നൂറ്റാണ്ടിലെ ജയില്‍ മുറികള്‍. പി. ഭാസ്‌ക്കരനുണ്ണി 'പത്തൊന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം' എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ എഴുതുന്നു:

"മലയാളത്തിലെ ജയില്‍മുറികള്‍ ഒരു പ്രത്യേക സമ്പ്രദായത്തില്‍ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളതാകുന്നു. അവ സാധാരണ കോവിലകങ്ങളുടെ മുറ്റത്തായിരിക്കും . അവ കല്ലുകൊണ്ടുപണിതിട്ടുള്ളതും ബലമുള്ള ഇരുമ്പഴികളോ ജനല്‍പഴുതുകളോ ഇല്ലാത്തതും ആകുന്നു. ചതുരാകൃതയില്‍ ഒരാള്‍ പൊക്കത്തിലും വീതി നീളത്തില്‍ അതുപോലെ പണിതിട്ടുള്ളവയുമാണ്. അതുകളുടെ മുകളില്‍ തട്ടിന്‍പുറത്ത് കാവല്‍നില്‍ക്കുന്ന നായന്മാര്‍ രാത്രി കാവലിരിക്കുകയോ ഉറങ്ങുകയോ ചെയ്യും. ഇതുപോലെയുള്ള തടവുമുറികള്‍ യൂറോപ്പില്‍ കോഴി. താറാവു മുതലായവയെ സൂക്ഷിക്കാനല്ലാതെ മനുഷ്യരെ ഇടുവാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നതല്ല. ..ഈവക തടവുമുറികളില്‍ നിന്നും തടവുകാര്‍ കൂടെക്കൂടെ ചാടിപ്പോകാറുണ്ട്. ഈവക തടവുമുറികളില്‍ വലിയ കുറ്റക്കാരെ മാത്രമല്ല ഇടുന്നത്. വല്ല ഏറ്റ കുറ്റങ്ങള്‍ക്കു രാജാവിനു പിഴ കൊടുക്കുവാന്‍ കല്പിച്ചവരേയും ഇടും."

പിറേഡ് ഡി. ലവേല്‍ എന്ന ഫ്രഞ്ച് സഞ്ചാരി 1608 മാര്‍ച്ചില്‍ കൊച്ചിയിലെ ഒരു ജയിലില്‍ കഴിയേണ്ടിവന്ന കാലത്തെ അനുഭവങ്ങള്‍ പില്‍ക്കാലത്ത് 'ദ വോയേജ് ഓഫ് ഫ്രാന്‍സിസ് പിറേഡ്' എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ രേഖപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. കൊച്ചിയില്‍ എല്ലാം കൂടി ഒരു കാരാഗൃഹമേ അക്കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ട്രൊണ്‍കോ എന്നായിരുന്നു അതിനു പറഞ്ഞിരുന്നതെന്നും അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു:

''അത് ചതുരാകൃതിയില്‍ ഏറ്റവും പൊക്കത്തില്‍ ഒരു ഗോപുരം പോലെ കെട്ടിപ്പൊക്കിയിരുന്നു. മുകളിലത്തെ തട്ടിനു നടുക്കായിട്ട് ചതുരത്തില്‍ ഒരു സൂത്രവാതില്‍ ഉണ്ട്. അത് പൂട്ടുകയും തുറക്കുകയും ചെയ്യാം. ഇതില്‍ക്കൂടി ഒരു തട്ടിന്മേലോ മേശപ്പലകമേലോ തടവുകാരെ ഇരുത്തി കയര്‍കെട്ടി താഴേക്ക് എറക്കും. കപ്പികൊണ്ടു മുകളിലേക്ക് കയറ്റുകയും ചെയ്യും. ഇതിന്നു ആറേഴു ഫാതം മുപ്പത്താറ് നാല്പത്തിരണ്ടടി താഴ്ചയുണ്ട്. താഴത്ത് പുറത്തേക്ക് വാതില്‍ ഇല്ല. വെളിച്ചം വരുന്നതിന് ഒന്ന് ഒന്നര മുഴം വീതിയില്‍ ഒരു ജനല്‍ പഴുതുണ്ട്. ഈ പഴുത് ചതുര ഇരുമ്പഴികള്‍ കൊണ്ട് അടച്ചിട്ടുണ്ട്. അഴി എടയില്‍കൂടി രണ്ടു റാത്തല്‍ അപ്പം അകത്തേക്ക് കടത്താം. ..ഈ പഴുതില്‍ കൂടി സൂക്ഷിപ്പുകാരന്‍ അപ്പം അകത്തേക്ക് തള്ളിത്തരും. പഴുതിനു പുറത്തും നടുക്കും അകത്തും ഇരുമ്പഴികളുണ്ട്. ഭൂമിയിലെങ്ങും ഇത്രഭയങ്കരവും ക്രൂരവുമായ സ്ഥലം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല എന്നു നിശ്ചയമായി പറയാം. എങ്കിലും അഞ്ചും ആറും കൊല്ലങ്ങള്‍ ഇതില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയവര്‍ ഉണ്ട്.

മേല്‍ത്തട്ട് മുറി സൂക്ഷിപ്പുകാരന് അധികം പണം കൈക്കൂലി കൊടുക്കുന്നവര്‍ക്കായിട്ടുള്ളതാകുന്നു. എത്ര വലിയവരായാലും കാലില്‍ ചങ്ങലയിടും...തടവുകാരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ സ്വല്പം പ്രായമായ ഒരാള്‍ ശേഷമുള്ളവരുടെ മേലാളുടെ നിലയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും അയാളെ അനുസരിച്ചിരുന്നു. ആദ്യമായി ചെല്ലുന്നവര്‍ ഇയാള്‍ക്കു സമ്മാനം കൊടുക്കണം. അയാള്‍ അതില്‍ പകുതി സൂക്ഷിപ്പുകാരന് കൊടുക്കും. ഈ തടവുമുറി വിചാരിക്കാന്‍ പാടില്ലാത്തവിധം ദുര്‍ഗന്ധവും അകൃതവും അറപ്പും ഉള്ളതായിരുന്നു. തടവുകാര്‍ മലമൂത്ര വിസര്‍ജ്ജനം ചെയ്തിരുന്നത് ഒരു പാത്രത്തിലാണ്. അത് ദിവസേന വൈകുന്നേരം മാത്രമേ മാറ്റുകയുള്ളു. അതില്‍നിന്നുണ്ടാകുന്ന ദുര്‍ഗന്ധത്തിന്റെ ആധിക്യതയാലുള്ള വിങ്ങലും മുട്ടിപ്പും കൊണ്ട് ശ്വാസം കഴിക്കാന്‍കൂടി പ്രയാസമായിരുന്നു. രാത്രി ആകുമ്പോള്‍ ജനല്‍ പഴുത് പുറത്തുനിന്നും അടയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ട് ചൂടും ഉഷ്ണവും വര്‍ധിക്കുകയും ഇത്രവളരെ പേരെ ഒരു കൂട്ടമായി ഇത്ര കുടുസ്സായസ്ഥലത്ത് ഇട്ടിരിക്കുന്നതിനാല്‍ ഉണ്ടാകുന്ന തിങ്ങല്‍ കൂടിവരികയും ചെയ്യുന്നതിനാല്‍ വിഷവായു ശ്വസിച്ച് രോഗിയായിത്തീരാതെ ഒരുവന് അവിടെ കുറച്ചുകാലം പോലും കഴിച്ചുകൂട്ടുവാന്‍ പ്രയാസമാണ്.

രാത്രിയില്‍ ഒരു വിളക്ക് തൂക്കിയിരിക്കും. എന്നാല്‍ ശരിയായ വായുവില്ലാത്തതിനാല്‍ വെളിച്ചം വേഗത്തില്‍ കെട്ടുപോകും. ചാടിപ്പോകാനുള്ള ശ്രമമുണ്ടോയെന്ന് കാവല്‍ക്കാര്‍ എല്ലായിപ്പോഴും കാത്തുകൊണ്ടിരിക്കും. ...കുറ്റക്കാരായിരിക്കുന്ന എല്ലാവരുടേയും കാലുകള്‍ തടവുമുറിയുടെ ഒരറ്റം മുതല്‍ മറ്റേ അറ്റം വരെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ഒരു വലിയ ഇരുമ്പുചങ്ങലയോട് ബന്ധിച്ചിരിക്കും...ഉഷ്ണത്തിന്റെ ആധിക്യത കൊണ്ട് രാവും പകലും എല്ലാവരും പ്രായേണ നഗ്നരായിതന്നെ ഇരുന്നു. സ്ഥലച്ചുരുക്കം കൊണ്ടും ആള്‍ത്തിരക്കുകൊണ്ടും ചരിഞ്ഞുകിടക്കുവാനേ ഒരുവനു സാധിക്കുകയുള്ളു. അങ്ങനെ ആയിട്ടും തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ തൊടാതെ കിടക്കാന്‍ തരമില്ല. ..രാവും പകലും അടിമകളെ കൊണ്ടും എരപ്പാളികളെകൊണ്ടും വീശിപ്പിക്കും. ആ വകയ്ക്കു ഞങ്ങളുടെ മേലാള്‍ അവര്‍ക്കു വല്ലതും കൊടുക്കും. ..ദിവസം തോറും കാലത്ത് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിനു വേണ്ടുന്ന ചോറും വഷളായി ഉണ്ടാക്കിയ മത്സ്യക്കറിയും കുടിക്കാന്‍ കുറച്ച് വെള്ളവും കൊടുക്കും. ഇതുകൊണ്ടു പിറ്റേദിവസം ആ നേരം വരെ കഴിയണം. കൈകാല്‍ കഴുകുന്നതിനും കുളിക്കുന്നതിനും വെള്ളം കിട്ടും. പക്ഷെ എല്ലാവരും ഒരു മിച്ച് നഗ്നരായി നിന്നു തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ കാണ്‍കെ കുളിയും മറ്റും കഴിക്കണം...അവിടെ ഞങ്ങള്‍ ഒന്‍പത് പത്തു ദിവസം കിടന്നു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ കൂടി കിടന്നുവെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ ചത്തുപോകുമായിരുന്നു. ഉഷ്ണവും ദുര്‍ഗന്ധവും സഹിക്ക വയ്യായിരുന്നു. ദേഹം മുഴുവന്‍ വലിയ കുരുക്കളും വ്രണങ്ങളും കൊണ്ടു ദുസ്സഹമായ വേദനയുമുണ്ടായിരുന്നു."

എത്രമേല്‍ നരകസമാനമായിരുന്നു പഴയ കാലത്തെ കേരളത്തിലെ തടവറകളുടെ അവസ്ഥ എന്നത് സംബന്ധിച്ച ഒരു ചിത്രം ദീര്‍ഘമായ ഈ വിവരണത്തില്‍ നിന്നും ലഭിക്കുന്നു. കാലം ഏറെ മാറിയെങ്കിലും ഫ്രഞ്ച് സഞ്ചാരി കണ്ട തടവുമുറിയിലെ അനുഭവങ്ങളോട് സാമ്യതയുള്ള പലതും ഈ പരിഷ്‌കൃത കാലത്തും നമ്മുടെ ജയിലറകള്‍ നല്‍കുന്നതായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഫൂക്കോ നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ അധികാരം ശരീരത്തില്‍ നിക്ഷേപിക്കുന്ന ആധിപത്യത്തിനുള്ള ഉപാധികള്‍ എന്ന നിലയില്‍ സാര്‍വകാലികമായ അനുഭവതലം സ്ഥല കാലങ്ങള്‍ക്ക് അതീതമായി നിലനില്‍ക്കുന്നതു കൊണ്ടാകണമിത്.


(അടുത്ത ലക്കം:കാവുകള്‍, സമൂഹം, പരിസ്ഥിതി)

അവലംബം:

(1. Michel Foucault, on the Role of Prisons By ROGER-POL DROIT, It first appeared in the Paris newspaper Le Monde, preceded by a commentary by the interviewer Roger-Pol Droit. This was translated byLeonard Mayhew. http://movies2.nytimes.com/books/00/12/17/specials/foucault-prisons.html
2. ആത്മകഥ, കെ.ആര്‍. ഗൗരിയമ്മ, മാതൃഭൂമി ബുക്‌സ്, കോഴിക്കോട്
3. നിയമത്തിന്റെ 50 വര്‍ഷങ്ങള്‍, കാളീശ്വരം രാജ്, കേരള ഭാഷ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്, തിരുവനന്തപുരം
4. പത്തൊന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കേരളം-പി. ഭാസ്‌ക്കരനുണ്ണി, കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി, തൃശൂര്‍
5. മലയാള സംസ്‌ക്കാരം കാഴ്ചയും കാഴ്ചപ്പാടും-ഡോ. എന്‍. അജിത് കുമാര്‍, കേരള ഭാഷ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്, തിരുവനന്തപുരം)


Next Story

Related Stories