TopTop
Begin typing your search above and press return to search.

ഹംപിയിലെ 'ആട് ജീവിതം'; 'കെട്ടിയിട്ടോ കൂട്ടിലിട്ടോ അല്ല സാലക്ക ആട്ടിന്‍കുട്ടികളെയും സ്വന്തം കുട്ടികളെയും വളര്‍ത്തിയത്' / വീഡിയോ

ഹംപിയിലേക്കുള്ള യാത്രക്കിടയിലാണ്, ഹൈവേയുടെ വശത്തുകൂടി ആടുകളെ കൂട്ടത്തോടെ കൊണ്ട് പോകുന്ന ഇടയന്മാര്‍ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടത് വണ്ടി ഒതുക്കി നിര്‍ത്തി ഒരു പടം പിടിക്കാന്‍ സെറ്റപ്പായി ഇറങ്ങി നിന്നപ്പോഴേക്കും അവര്‍ ഒരു ഇടവഴിയിലൂടെ മറഞ്ഞു. ആ കാഴ്ച്ച പകര്‍ത്താന്‍ പറ്റാത്ത നിരാശയിലായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള ഡ്രൈവ്. ഹോസ്‌പേട്ട് കഴിഞ്ഞതും നിരാശ മാറി, കാരണം പിന്നങ്ങോട്ട് ആട്ടിന്‍ കൂട്ടങ്ങളുടെ ഒരു ചാകര തന്നെയായിരുന്നു.

ആദ്യത്തെ കൗതുകവും ഫോട്ടോ എടുപ്പും കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മനസ്സ് നിറയെ അവരുടെ ജീവിത സാഹചര്യത്തെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു.. വൈകിട്ട് താമസസ്ഥലത്തു ചെന്ന ശേഷം ഗൂഗിള്‍ പരതിയപ്പോള്‍ കുറച്ചു വിവരങ്ങള്‍ ലഭിച്ചു. കര്‍ണാടകത്തിലെ ഇടയന്മാര്‍, കുറുമ്പ സമുദായത്തില്‍ പെട്ടവരായിരുന്നു. കന്നടയില്‍ 'കുരി' എന്ന് വെച്ചാല്‍ ആട് എന്നാണര്‍ത്ഥം. അങ്ങനെ ആടിനെ മേയ്ക്കുന്നവര്‍ കുറുമ്പര്‍ ആയി. ഈ വാക്കിന് പോരാളി എന്ന മറ്റൊരര്‍ത്ഥം കൂടിയുണ്ട്.
രാമചന്ദ്ര ചിന്താമണി ധേരെ എന്ന പ്രശസ്ത മറാത്തി എഴുത്തുകാരന്റെ പുസ്തകത്തില്‍ സംഗമ രാജവംശം തന്നെ കുറുമ്പരില്‍ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയത് എന്ന് അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ സംഗമ രാജവംശം ആണ് വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിനു അടിത്തറയിട്ടത്. കര്‍ണാടകത്തിലെ സംഖ്യ കൊണ്ട് മൂന്നാമത്തെ വലിയ സമുദായമായ കുറുമ്പകള്‍, കര്‍ണാടക രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ നിര്‍ണായകമായ പങ്കു വഹിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന സിദ്ധരാമയ്യ ഇവരുടെ സമുദായത്തില്‍ നിന്നുള്ള ആളാണ്.

പരമ്പരാഗതമായി ആടിനെ മേക്കലാണ് ഇവരുടെ തൊഴില്‍. പാലിനും രോമത്തിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു ആദ്യകാലങ്ങളില്‍ ഇവര്‍ ആടിനെ വളര്‍ത്തിയിരുന്നത്. പ്രത്യേകതരം ഡെക്കാന്‍ ആടുകളെയാണ് കൂടുതലും വളര്‍ത്തിയിരുന്നത്. ഡെക്കാന്‍ ആടുകളുടെ രോമത്തില്‍ നിന്നുണ്ടാകുന്ന കമ്പിളി പുതപ്പ് പണ്ടുകാലങ്ങളില്‍ പട്ടാളത്തിലൊക്കെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. സ്ലീപ്പിങ് ബാഗ്, വിലകുറഞ്ഞ സിന്തറ്റിക് പുതപ്പുകളുമൊക്കെ വിപണിയില്‍ എത്തിയതോടെ ഇവരുടെ പുതപ്പിന് ആവശ്യക്കാര്‍ കുറഞ്ഞു. പാലില്‍ നിന്ന് മാത്രമുള്ള വരുമാനം തികയാതെ വന്നപ്പോള്‍, ഇറച്ചിക്കായി പുതിയ ഇനം ആടുകളെ കൂടി വളര്‍ത്തി തുടങ്ങി.
ഇവര്‍ എന്നും ആട്ടിന്‍കൂട്ടവുമായി യാത്രയിലാണ്. സ്വദേശത്തു നിന്നും അഞ്ഞൂറു കിലോമീറ്റര്‍ വരെ ആടുകളോടൊത്ത് കാല്‍നടയായി സഞ്ചരിക്കാറുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും ജന്മിയുടെ പറമ്പില്‍ കുറച്ചു കാലം ആടുകളുമായി താമസിക്കും. അവ പുല്ലും ഇലകളും തിന്ന് മേയുന്നതോടൊപ്പം കാഷ്ഠവും മൂത്രവുമൊക്കെ മണ്ണില്‍ കലര്‍ന്ന് പറമ്പിലെ മണ്ണ് വളക്കൂറുള്ളതാകുന്നു. പകരം ജന്മി ഇവര്‍ക്ക് പൈസ, അരി, വസ്ത്രങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവ കൊടുത്തിരുന്നു. രാസവളങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ പ്രയോഗത്തില്‍ വന്നതോടെ ഇങ്ങനെയുള്ള പറമ്പുകള്‍ ഇപ്പോള്‍ ലഭിക്കാതെയായി.
പക്ഷേ കുലത്തൊഴില്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് വലിയ അപരാധമായി കാണുന്നതു കൊണ്ട് പാറപുറത്തൊക്കെ താമസിച്ചാണെങ്കിലും അവര്‍ ആടുവളര്‍ത്തല്‍ ഇപ്പോഴും തുടരുന്നുണ്ട്. രണ്ടുമൂന്നു മാസം ഒരു സ്ഥലത്തു താമസിക്കും. ചുറ്റുമുള്ള സ്ഥലങ്ങളില്‍ ആടിനെ മേയ്ക്കും. പിന്നീട് അവര്‍ സ്ഥലം മാറും. പലപ്പോഴും ഒന്നിലധികം കുടുംബങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചാണ് താമസിക്കുന്നത്. ഇവരുടെ ജീവിത കാഴ്ചകള്‍ നേരിട്ട് കാണാന്‍ പറ്റിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു.

ഞാന്‍ താമസിച്ച സനാപൂര്‍ ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നും ഇരുപത്തിയേഴു കിലോമീറ്റര്‍ മാറിയാണ് ഹംപി. രാവിലെ ഹംപിയിലേക്ക് വണ്ടി ഓടിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ വഴിയരികിലെ പാറയുടെ മുകളില്‍ ഇടയന്മാരുടെ ടെന്റ് ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടിരുന്നു. രണ്ടാം ദിവസം വൈകിട്ട് അതിലെ തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ പതിനഞ്ചു വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ടെന്റിനു മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നതു കണ്ട് ഞാന്‍ വണ്ടി ഒതുക്കി, അങ്ങോട്ട് കയറി ചെന്നു. ഭാഷ അറിയാത്തതു കൊണ്ട് ഫോണ്‍ കാണിച്ചു ഫോട്ടോ എന്നു പറഞ്ഞതും രണ്ടു കൈയും വീശി പറ്റില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് പോയി. അടി കിട്ടാനുള്ള സാധ്യത കണക്കിലെടുത്ത് ഞാന്‍ വേഗം സ്ഥലം കാലിയാക്കി!
മൂന്നാം ദിവസം വൈകിട്ട്, ഞാന്‍ ഋഷിമുഖ് കാണാന്‍ ഇറങ്ങി. വഴി മോശമായതിനാല്‍ കാറില്‍ പോകാന്‍ കഴിയില്ല. ഹംപിയില്‍ ഹോം സ്റ്റേയും , ഗൈഡിനേയുമൊക്കെ അറേഞ്ച് ചെയ്തു തന്ന മലയാളി വേരുള്ള സന്ദീപിനെ കൂട്ട് പിടിച്ച് ആക്ടിവയിലായിരുന്നു യാത്ര. പോകുന്ന വഴിക്ക് വീണ്ടും ആട്ടിന്‍ കൂട്ടത്തെ കണ്ടു. ഇത്തവണ സന്ദീപിന്റെ സഹായത്തോടെ ശങ്കരി എന്ന ഇടയനോട് സംസാരിച്ചു. ശങ്കരിയും വേറെ മൂന്നു ബന്ധുക്കളുമാണ് ആടുകളെ മേയ്ക്കാന്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ടത്. സ്‌കൂള്‍ അവധിയായതിനാല്‍ മകന്‍ വെങ്കിയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. രാവിലെ പ്രാതലിനു ശേഷം ഉച്ചക്കുള്ള ഭക്ഷണവും കൈയ്യിലെടുത്താണ് ആടുകളുമായി ഇറങ്ങിയിട്ടുള്ളത്. സന്ധ്യയാകുമ്പോള്‍ തിരിച്ചു കയറും.
ആടുകളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു കാവല്‍ പട്ടികളുടെ കഴുത്തിലെ ബെല്‍റ്റ് സന്ദീപാണ് ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുത്തിയത്. ഒരു പട്ടിയുടെ കഴുത്തില്‍ ലോഹം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ബെല്‍റ്റാണുള്ളത്. ബെല്‍റ്റിന്റെ അരികുകള്‍ ദന്തുരമായിരുന്നു. വേറൊരു പട്ടിയുടെ കഴുത്തിലുള്ള തുകല്‍ ബെല്‍റ്റ് നിറയെ വലിയ ആണികള്‍ കുത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. രാത്രിയില്‍ പുലിയോ മറ്റോ ആക്രമിക്കാന്‍ വന്നാല്‍ പട്ടിയുടെ കഴുത്തിലാണ് കടി വീഴുക. അത് തടുക്കാനാണ് ഈ ബെല്‍റ്റ് ! ആദ്യത്തെ പട്ടി പടം പിടിക്കാന്‍ നിന്ന് തന്നെങ്കിലും രണ്ടാമത്തെ പട്ടി മൊബൈല്‍ കണ്ടതും വാലും ചുരുട്ടി ഓടി... ഇത്രയും 'ധൈര്യമുള്ള' ഇവന്‍ ആടുകളെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കും എന്നും, കാര്യത്തോടടുക്കുമ്പോള്‍ ഇവന്‍ ചിലപ്പോള്‍ പുലിയായിരിക്കാമെന്നും ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല..

ശങ്കരി

ഋഷിമുഖ് കണ്ട് തിരിച്ചിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സന്ദീപിനോട് വഴിയരികിലെ ഇടയന്മാരുടെ ടെന്റ് വരെ പോകുന്നതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞു. ആദ്യം നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അവസാനം വഴങ്ങി. അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും കൂടി അവിടെ എത്തി. എന്നെ റോഡില്‍ നിര്‍ത്തി സന്ദീപ് മലമുകളില്‍ പോയി അവരോടു കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. അവര്‍ സമ്മതിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനും അങ്ങോട്ട് പോയി. രണ്ടു സ്ത്രീകളും ആറു കുട്ടികളുമായിരുന്നു അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്. ഏറ്റവും മുതിര്‍ന്ന സ്ത്രീയുടെ പേര് സാലക്ക എന്നായിരുന്നു. ഞാന്‍ കയറി ചെന്നപ്പോഴെ അവര്‍ സാരിയൊക്കെ നേരെയാക്കി ഫോട്ടോയ്ക്കായി പോസ് ചെയ്തു..
കുട്ടികള്‍ അരികില്‍ വന്നപ്പോള്‍ അവരെയൊക്കെ ആട്ടിയോടിച്ചു. പുള്ളിക്കാരിയുടെ പടം പിടിച്ചു കാണിച്ചു കൊടുത്തപ്പോള്‍ മുഖമൊക്കെ നാണം കൊണ്ട് ചുമന്നു. പരമ്പരാഗത രീതിയില്‍ സാലക്ക സാരി ഉടുത്തിരുന്നിത്. കൈയിലെ വെള്ളി വളയും, കഴുത്തിലെ തങ്കത്തിന്റെ മാലയും ഒക്കെ വളരെ ഉത്സാഹത്തോടെ എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നു. സാലക്കയുടെ കാതില്‍ ഒരു കമ്മലെ ഉള്ളായിരുന്നുവെങ്കിലും, മൂന്നു കമ്മല്‍ കുത്തിയ പാടുണ്ടായിരുന്നു. പരമ്പരാഗതമായി നിറയെ കമ്മല്‍ ഇടും പോലും. ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കിലോ എന്നോര്‍ത്തിട്ടാകും അനിയത്തിയുടെ
കാതി
ലെ കമ്മലുകള്‍ കാണിച്ചു തന്നു.
പിന്നെ കുട്ടിപ്പടയുടെ ഊഴമായിരുന്നു.സാവിത്രിയും പൂജയും കാവേരിയും ശിവയും ഷാനയും കാര്‍ത്തിക്കും ഒക്കെ പോസ് ചെയ്യാന്‍ മത്സരിച്ചു. പടം പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സന്ദീപിന്റെ സഹായത്തോടെ സാലക്കയോട് വിശേഷങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി. സാലക്കയുടെ സ്വന്തം സ്ഥലം ഇരുന്നൂറ്റി അമ്പതു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരെയുള്ള ബെല്‍ഗാമിലാണ്. ഈ പാറപുറത്തു കൂടാരം വെച്ചിട്ടു മൂന്നാഴ്ചയായി പോലും. രണ്ടു മൂന്നു മാസത്തിനു ശേഷം അടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് മാറും. സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും വണ്ടിയില്‍ കയറി പോകും. ഇവര്‍ക്ക് മൂന്നു കുതിരയുണ്ട്. അതിന്റെ പുറത്തു സാധനങ്ങള്‍ കയറ്റും. എന്നിട്ട് ആണുങ്ങള്‍ ആടിനെ കാല്‍നടയായിട്ട് പുതിയ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകും.

കുറുമ്പരുടെ പരമ്പരാഗത വെള്ളി വളയും, തങ്ക മാലയും, കമ്മലും

നാട്ടില്‍ അവരുടെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ അമ്മയും അച്ഛനുമാണുള്ളത്. എന്തെങ്കിലും വിശേഷങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ ഇവര്‍ വീട്ടില്‍ പോകാറുള്ളൂ. വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാന്‍ ഒരു മൊബൈല്‍ ഫോണുണ്ട്. ആടുകളെ മേയ്ക്കാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഏതെങ്കിലും കടയില്‍ കയറിയാണ് മൊബൈല്‍ ചാര്‍ജ് ചെയ്യുക. ഇവരുടെ കൂടെ ഭര്‍ത്താവും, അനിയനും ഭാര്യയുമുണ്ട്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതല്‍ ഇവര്‍ നാടോടികളായാണ് ജീവിക്കുന്നത്. പ്രസവ സമയത്തു മൂന്നു നാലു മാസം നാട്ടില്‍ പോയി താമസിക്കും. പിന്നെ കൈക്കുഞ്ഞുമായി തിരികെ വരും. സാലക്കക്കു ആറു മക്കളും, അനിയന് നാലു മക്കളുമാണുള്ളത്. സാലക്കയുടെ മൂത്ത അഞ്ചു മക്കളും പെണ്‍കുട്ടികളാണ്. ആണ്‍കുട്ടി ആകുന്ന വരെ പ്രസവിക്കണമെന്നാണ് പോലും.
സാലക്കയുടെ മൂത്ത കുട്ടികള്‍ നാട്ടിലാണ്. അവര്‍ അവിടെ പഠിക്കുന്നുണ്ട്. പഠിപ്പിന് താല്പര്യം ഇല്ലെങ്കില്‍ ആട് മേയ്ക്കാന്‍ അവരെയും കൂട്ടും. ചിലരൊക്കെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞും ഈ തൊഴില്‍ തന്നെയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. ഇവര്‍ക്ക് നാന്നൂറ് ആടുകളുണ്ട്. മുതിര്‍ന്നവര്‍ രാവിലെ ആടുകളെ മേയ്ക്കാന്‍ പോകും. കുട്ടികള്‍ വീട്ടിലും. കുഞ്ഞാടുകളെ പകല്‍ സമയം കുട്ടികളാണ് പാലിക്കുന്നത്. ആട്ടിന്‍ പാല്‍ ആട്ടിന്‍ കുട്ടികള്‍ക്കു തന്നെയാണ് കൊടുക്കുക. ഇടക്ക് മാത്രം സ്വന്തം കുട്ടികള്‍ക്ക് കൊടുക്കും. പൈസക്ക് ആവശ്യം വന്നാല്‍ ആടിനെ വില്‍ക്കും. കുഞ്ഞാടുകള്‍ക്ക് ആറായിരം വരെ ലഭിക്കും. വലിയ ആടാണേല്‍ മുപ്പതിനായിരമൊക്കെ കിട്ടും.
ഇവരുടെ ഭക്ഷണം കൂടുതലും കഞ്ഞിയാണ്. രാവിലെയും ഉച്ചക്കും കഞ്ഞി കുടിക്കും. വൈകിട്ട് ജോവര്‍ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ റൊട്ടിയാണ് കഴിക്കുക. പച്ചക്കറി വിരളമായിട്ടാണ് വാങ്ങുക. ചായ കാപ്പി ഒന്നും പതിവില്ല. കുട്ടികള്‍ക്ക് വേറെ ഭക്ഷണം ഒന്നും പുറത്തു നിന്ന് വാങ്ങി കൊടുക്കാറില്ല. കൂടാരം കണ്ടോട്ടെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ സന്തോഷത്തോടെ കാണിച്ചു തന്നു. സാധാരണ ഗതിയില്‍ രണ്ടു പേര്‍ക്ക് താമസിക്കാവുന്ന ടെന്റ് . അതിലാണ് നാല് മുതിര്‍ന്നവരും ആറു കുട്ടികളും താമസിക്കുന്നത് എന്ന് കാണുമ്പോള്‍ വിഷമം തോന്നും. കയറി ചെല്ലുന്ന അവിടെ തന്നെ അടുപ്പില്‍ എന്തോ വേകുന്നു. പാചകത്തിനു ആവശ്യമുള്ള വെള്ളം അവിടെ അടുത്ത് പാറക്കെട്ടില്‍ നിന്നാണ് എടുക്കുന്നത്.

സാലക്ക

ഒരു മൂലയ്ക്ക് കുറേ കട്ടി പുതപ്പുകള്‍ കൂട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. രാത്രിയില്‍ നിലത്തു വിരിക്കാനാണ് പോലും. മഴയത്തും മഞ്ഞതും എല്ലാം ഈ ടെന്റില്‍ ജീവിക്കുന്നത് ആലോചിക്കാന്‍ പോലും പറ്റില്ല. പ്രാഥമിക കാര്യങ്ങള്‍ കൂടാരത്തില്‍ നിന്നും മാറി പുറംപ്രദേശത്താണ് നിര്‍വഹിക്കുക. കൂടാരത്തിന്റെ അടുത്ത് കമ്പും നെറ്റും വെച്ച് ഒരു വേലിക്കെട്ടു പോലുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിനകത്തു മുപ്പതോളം കുഞ്ഞാടുകളായിരുന്നു. സന്ധ്യയായപ്പോള്‍ മേയ്ക്കാന്‍ കൊണ്ടുപോയ ആടുകളൊക്കെ തിരികെ എത്തി. അമ്മമാരെ കണ്ടതും കുഞ്ഞാടുകള്‍ ഭയങ്കര ബഹളയിരുന്നു. സാലക്ക അവരെ തുറന്നു വിട്ടതും കുഞ്ഞന്മാര്‍ എല്ലാരും കൂടി അമ്മമാരെ കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള ഓട്ടമായിരുന്നു. അതൊരു കാണേണ്ട കാഴ്ച തന്നെ. എല്ലാ ആടുകളും നമുക്ക് ഒരുപോലെ തോന്നുമെങ്കിലും കുഞ്ഞാടുകള്‍ കൃത്യം അവരുടെ അമ്മമാരെ തേടി പിടിച്ചു പാല് കുടിക്കാന്‍ ആരംഭിച്ചു. രാത്രിയായി തുടങ്ങിയത് കൊണ്ട് സാലക്കയോട് നന്ദി പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളിറങ്ങി.
തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും സാലക്കയുടെയും വീട്ടുകാരുടെയുമൊക്കെ മുഖങ്ങളും അവരുടെ ജീവിതവുമായിരുന്നു ചിന്തകളില്‍. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ ഒന്നുകൂടി അവരെ കാണണം എന്ന് തോന്നി. ആഞ്ജനേയ ഹില്‍സ് പോയി സൂര്യോദയമൊക്കെ കണ്ടു, ഹോം സ്റ്റേ വെക്കേറ്റ് ചെയ്ത ശേഷം സന്ദീപിനെ കൂട്ടി വീണ്ടും അവരെ കാണാന്‍ പോയി. ഇത്തവണ അവര്‍ക്കു വേണ്ടി കുറച്ചു സാധനങ്ങളും കരുതാന്‍ മറന്നില്ല. റോഡില്‍ നിന്നും പൊതിയുമായി കയറി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോഴേ കുട്ടികള്‍ എന്റെയടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി. പാറ പുറത്തു നിന്നു തന്നേ രണ്ടു കൈയ്യിലും പലഹാരം എടുത്ത് കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇടക്ക് അവര്‍ എന്നേ നോക്കി നിഷ്‌കളങ്കമായി ചിരിച്ചു. ഞാനും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. ആത്മാര്‍ഥത ഉള്ള ഇങ്ങനെ ഒരു ചിരി കണ്ടിട്ട് നാളേറെയായി.

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അതിഭാവുകത്വം ഇല്ലാത്ത പെരുമാറ്റം കണ്ടു സാലക്കയോടു ബഹുമാനം തോന്നി. കാരണം കെട്ടിയിട്ടോ കൂട്ടിലോ അല്ല സാലക്ക ആട്ടിന്‍കുട്ടികളെയും സ്വന്തം കുട്ടികളെയും വളര്‍ത്തിയത്. ഇന്ന്, ജനിച്ച് വീണതു മുതല്‍ പെരുമാറ്റ മര്യാദകള്‍ പഠിപ്പിക്കനാണ് മിക്കവരും ശ്രമിക്കുക. അതു കൊണ്ട് തന്നെ കുട്ടികള്‍ അതിഥികളെ കാണുമ്പോള്‍ തനിമ നഷ്ടപ്പെട്ട, കൃത്രിമ പെരുമാറ്റമാണ് പ്രകടിപ്പിക്കുക. അതില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഈ കുട്ടികള്‍ പെരുമാറിയപ്പോള്‍ നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ ബാല്യം രക്ഷിതാക്കളും സമൂഹവും, ദൃശ്യ ശ്രാവ്യ മാധ്യമങ്ങളും കൂടി തകര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം തോന്നാതിരുന്നില്ല.
കുറച്ചു നേരം കൂടി അവിടെയൊക്കെ ചുറ്റിക്കറങ്ങി. ആടുകളെല്ലാം അലസമായി പാറപ്പുറത്തു വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. സാലക്കയുടെ അനിയന്‍ കിത്തപ്പ ആടിന്റെ കാലില്‍ പിടിച്ച് എന്തോ ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു അങ്ങോട്ട് പോയി. നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു മൂര്‍ച്ചയുള്ള കുഞ്ഞു കത്തി വെച്ച് കുളമ്പില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന അഴുക്ക് വൃത്തിയാകുകയായിരുന്നു. അതിനു ശേഷം പുള്ളി കൂളായി ഒരു സിറിഞ്ചില്‍ എന്തോ മരുന്ന് ആടിന് കുത്തി വെച്ചു. ആടിന്റെ കാലു വേദനക്കുള്ള മരുന്നാണ് പോലും! ആടിന്റെ മരുന്നെല്ലാം കിത്തപ്പയുടെ കൈയില്‍ സ്റ്റോക്കുണ്ട്. പുള്ളി തന്നെയാണ് ചികിത്സിക്കുന്നത്.

കിത്തപ്പ ആടിനെ ചികിത്സിക്കുന്നു

ഞാന്‍ കിത്തപ്പയോടു സംസാരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം കുട്ടിപ്പട്ടാളം എന്നെ ചുറ്റി പറ്റി നടന്നു. ഞാന്‍ കാമറ എങ്ങോട്ടു തിരിച്ചാലും അവര് ഓടി വന്നു ഫ്രേയിമില്‍ ഹാജരാകും. അവരുടെ കുറേ ഫോട്ടോ എടുത്ത്, കാണാന്‍ കൊടുത്തപ്പോഴുള്ള അവരുടെ ചിരി ഇപ്പോഴും കണ്മുന്നില്‍ മായാതെ നില്‍ക്കുന്നു. തിരിച്ചു പോരാന്‍ നേരത്തു ഞാന്‍ സാലക്കയോട് ചോദിച്ചു ഈ കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ വിട്ടിട്ടു എവിടെയെങ്കിലും സ്ഥിരം താമസമായിക്കൂടേ എന്ന്. സാലക്ക തന്ന മറുപടി 'ഇതു ഞങ്ങളുടെ കുലത്തൊഴിലാണ്. അതു നിലനിന്നു പോകാന്‍ എന്ത് കഷ്ടപ്പാടും ഞങ്ങള്‍ സഹിക്കും.' എനിക്ക് അദ്ഭുതം തോന്നി. കാരണം, നമ്മളില്‍ പലരും ഒരു രൂപ കൂടുതല്‍ കിട്ടും എന്ന് കണ്ടാല്‍ മറുകണ്ടം ചാടുന്നവരാണ്. അവരുടെ ആത്മാര്‍ത്ഥത..
വിട പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഇനി, സാലക്കയെയും ഈ കുരുന്നുകളെയുമെല്ലാം എന്റെ കാമറയില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിലൂടെയല്ലാതെ കാണാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ എന്നൊരു നൊമ്പരം അവശേഷിച്ചു. തിരിച്ചെത്തി സുഹൃത്തായ അപര്‍ണ ചേച്ചിയോടു ഈ വിവരം പങ്കു വെച്ചപ്പോള്‍, ചേച്ചി ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത് അവരുടെ സഞ്ചാരപ്രിയം കൊണ്ടായിരിക്കും ഒരു പക്ഷേ ഇങ്ങനെയുള്ള ജീവിതം നയിക്കുന്നത് എന്നാണ്. എനിക്കും അത് ശരിയായി തോന്നി. കെട്ടുപാടുകള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന സന്തോഷങ്ങള്‍ പല ചങ്ങലകളിലും ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു കഴിയുന്ന നമ്മളെ പോലുള്ളവര്‍ക്ക് മനസിലാക്കാന്‍ പ്രയാസമായിരിക്കും. നമുക്ക് അവരുടെ ജീവിത കാഴ്ചകള്‍ നൊമ്പരമായി അനുഭവപ്പെടാം. പക്ഷേ അവര്‍ പൂര്‍ണ്ണ സംതൃപ്തരാണ്.

ഹംപി യാത്രയിലെ ഒരു നല്ല ഏടായിരുന്നു ഇടയന്മാരുടെ ജീവിതത്തിലെ നേര്‍ക്കാഴ്ചകള്‍. ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കണ്ടു മുട്ടിയ ചില ആളുകള്‍. പക്ഷേ അവരില്‍ നിന്ന് ജീവനത്തിന്റെയ് ചില വലിയ പാഠങ്ങള്‍ പഠിക്കാന്‍ സാധിച്ചു. ഹംപിയുടെ ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം എന്നെന്നേക്കുമായി എന്റെ മനസ്സില്‍ ഈ ആട് ജീവിതവും ഇടം പിടിച്ചു!

ഡോ. മിത്ര സതീഷ്

ഡോ. മിത്ര സതീഷ്

തൃപ്പൂണിത്തുറ ഗവണ്‍മെന്റ് ആയുര്‍വേദ കോളേജിലെ അസിസ്റ്റന്റ് പ്രൊഫസര്‍.

Next Story

Related Stories